YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/11505
KARAR NO : 2013/17830
KARAR TARİHİ : 01.07.2013

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Karşılıksız yararlanma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Hükümlü hakkında 22/04/2010 tarihli kararla karşılıksız yararlanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik hükümlünün ve katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Karşılıksız yararlanma suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından hükümlünün ve katılan vekilinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2-Hükümlü hakkında 18/12/2012 tarihli kararla karşılıksız yararlanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik hükümlünün temyiz isteminin incelenmesinde;
Hükümlü hakkında 22/04/2010 tarihli kararla karşılıksız yararlanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün miktar ve türüne göre; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından kesin olduğu, 6352 sayılı yasanın geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/07/2012 tarihli iade kararı ile 02/07/2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun uyarınca hükümlü hakkında bir karar verilmesi için iade edilmesi üzerine mahkemece verilen 18/12/2012 tarihli kararın hükümlü tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;
Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’ un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK’nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlünün dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek, itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 01/07/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.