YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/10722
KARAR NO : 2023/2739
KARAR TARİHİ : 16.05.2023
İ T İ R A Z
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 09.02.2015 tarihli ve 2014/1356 Esas, 2015/2142 Karar sayılı kararı ile gene Dairemizin 16.04.2019 tarihli ve 2019/6967 Esas, 2019/7320 Karar sayılı kararlarına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.02.2023 tarihli ve KD-2022/154316 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 04.11.2013 tarihli tebliğname ile “Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün onanması” talep edilmiş, temyiz talebini inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 09.02.2015 tarihli ve 2014/1356 Esas, 2015/2142 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında ”mala zarar verme suçundan yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi onanmasına,” karar verilmiş; sanığın hüküm tarihinde cezaevinde olduğundan, sanığa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun’un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlandığından bahisle sanık hakkındaki onama ilâmının kaldırılmasına ve sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün bozulmasına,
B. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 02.05.2016 tarihli tebliğname ile “Sanık hakkında kurulan hükümlerin onanması” talep edilmiş, temyiz talebini inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 16.04.2019 tarihli ve 2019/6967 Esas, 2019/7320 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında ”hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi onanmasına,” karar verilmiş; ancak 02.05.2016 tarihli tebliğnamenin hükmü temyiz eden sanık yerine sanık müdafiine yapılan tebliğname tebliği işleminin geçersiz olması karşısında, tebliğnamenin usûl ve yasa hükümlerine uygun olarak tebliğ edilmemesi,
Sebepleriyle itiraz kanun yoluna başvurulmuştur.
II. GEREKÇE
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21.06.2011 tarihli ve 6/94-133 sayılı kararında da belirtildiği üzere Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.02.2015 ve 16.04.2019 olan onama karar tarihleri ile 16.05.2023 olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edildiği tarih arasında zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede;
A. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.02.2015 tarihli ve 2014/1356 Esas, 2015/2142 Karar Sayılı Kararında Sanık Hakkında Mala Zarar Verme Suçu Yönünden Yapılan İtiraz Yönünden
Sanık hakkında mala zarar verme suç yönünden, sanığın hüküm tarihinde … C Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda başka bir suçtan hükümlü olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanığa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 03.05.2012 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun’un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
B. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 16.04.2019 tarihli ve 2019/6967 Esas, 2019/7320 Karar Sayılı Kararında Sanık Hakkında Hırsızlık ve İş yeri Dokunulmazlığının ihlâli Suçuna Yapılan İtiraz Yönünden
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 02.05.2016 tarihli tebliğnamenin sanık yerine sanık müdafiine yapılan tebliğname tebliği işleminin geçersiz olması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
III. KARAR
1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZLARININ
KABULÜNE,
2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 09.02.2015 tarihli ve 2014/1356 Esas, 2015/2142 Karar sayılı ilâmındaki sanık … hakkında mala zarar verme suçu yönünden onama ilâmı ile Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/6967 Esas, 2019/7320 Karar sayılı ilâmındaki sanık … hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçları yönünden onama ilâmının KALDIRILMASINA,
3 UYAP sistemi karar numarası verildiği takdirde bu dosya üzerinde devamında işlem yapılmasına izin vermediğinden, karar numarası verilmeksizin UYAP’taki esas sırasının açıklamalar bölümüne itirazın kabulü ile önceki Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/6967 Esas, 2019/7320 Karar sayılı kararının sanık yönünden hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçları yönünden kaldırıldığı hususunun şerh edilmesine, takiben sanığa Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.05.2016 tarih, 2016/141667 tebliğname numaralı tebliğnamesinin usûlünce tebliğ edilmesi için dosyanın yazı işleri müdürlüğüne teslimine, tebligat işleri tamamlandıktan sonra dosyanın esasının incelenmesine dair ara karar verildiği; ilgili tebliğnamenin sanığa 20.04.2023 tarihinde usûlüne uygun olarak tebliğ edildiği belirlenerek yapılan inceleme neticesinde;
Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle … 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/155 Esas, 2016/101 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
4…. 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2012 tarihli ve 2011/406 Esas, 2012/450 Karar sayılı kararının, Gerekçe başlığı (A) bendi altında açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.