YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/6123
KARAR NO : 2023/2412
KARAR TARİHİ : 04.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Basit dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.09.2013 tarihli ve 2013/149 Esas, 2013/550 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 311 inci maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğu anlaşıldığından, Mahkemenin 22.03.2021 tarihli eski hale getirme talebinin ve 08.02.2022 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın yokluğunda hüküm verilmesi nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen ikinci fıkrasındaki “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle sanığın bilinen en son adresi esas alınarak 7201 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde aynı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki (MERNİS) adresine tebligat çıkarılması gerekirken, sanığın yokluğunda verilen hükmün, son savunmasında bildirdiği adresi olan adresi yerine doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği ve bu işlemin usulsüz olduğu anlaşılmış ise de; sanığın uzlaştırma işlemlerinin yapılması için uzlaştırmacı ile görüştüğü, uzlaşmanın sağlanamaması nedeniyle Mahkemenin 30.05.2017 tarihli ek kararı ile infazın devamına dair karar verilerek, bu kararın 08.06.2017 tarihinde sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, dolayısıyla hakkındaki hükme muttali olduğu, sanığın yokluğunda verilip en geç 08.06.2017 tarihinde haberdar olduğu karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 15.03.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
04.04.2023 tarihinde karar verildi.