YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/12317
KARAR NO : 2023/2154
KARAR TARİHİ : 24.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2015/213 Esas, 2016/54 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesi ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2015/213 Esas, 2016/54 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından lehe temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli ve 2021/471 Esas, 2021/6675 Karar sayılı kararı ile teşebbüs aşamasında kalan eylem için sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 35 inci maddesi ikinci fıkrası gereğince indirim yapılmaksızın tamamlanmış kasten yaralama suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2022 tarihli ve 2021/186 Esas, 2022/113 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesi ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (e) bendi, 35 inci maddesi ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, sadece kendini savunduğuna ve bu nedenle beraat kararı verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanık ile mağdurun cezaevinde aynı koğuşta kaldıkları, olay günü mağdurun sanığa vurmasıyla aralarında başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, sanığın da mağdura vuracağı ile ilgili koğuşta dedikodu olduğu, bu nedenle mağdurun suç tarihinde merdivenden inen sanığa birden saldırdığı, önce yumruk attığı daha sonra koğuş bahçesinden mermer alarak sanığa vurduğu, sanığın da odasına çıkarak oradan aldığı kavanozu kırarak kendisine saldıran mağdura vurmaya çalıştığı ancak diğer mahkumların engel olması nedeni ile mağdura vuramadığı anlaşılmıştır.

2. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Mağdur soruşturma aşamasında alınan beyanında sanığın kendisini yaralamaya teşebbüs ettiğini beyan ederek şikayetçi olmuştur.

4. Olay tutanağı, görüntü kayıtları, cezaevi disiplin soruşturma evraklarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

5. Mahkemece Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli ve 2021/471 Esas, 2021/6675 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, gerekleri yerine getirilmiştir.

6. Sanığa ait güncel adlî sicil kaydının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, mağdur beyanı ile uyumlu tanık anlatımları ve görüntü kayıtlarının incelenmesi neticesinde eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. İkinci kez mükerrir olduğu anlaşılan sanığın adlî sicil kaydında tekerrüre esas alınan mahkumiyetinden daha ağır cezayı içerir mahkumiyeti olmasına göre, sanık hakkında 5275 sayılı CGİK’nin 108/2. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli bulunmamışsa da, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2022 tarihli ve 2021/186 Esas, 2022/113 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin paragrafta yer alan “… 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 24/02/2014 gün ve 2013/147 Esas 2014/867 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan 5 ay hapis cezası yönünden 2. kez mükerrir sayılmasına, hakkında TCK nun 58/6-7 maddelerinin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetim hükümlerinin tatbikine,” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine, “Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20.02.2008 tarih, 2005/406 Esas, 2008/98 Karar sayılı ilamı ile verilen 3 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 2. kez mükerrir sayılmasına, hakkında TCK nun 58/6-7 maddelerinin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetim hükümlerinin tatbikine,” şeklindeki ibarenin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
24.04.2023 tarihinde karar verildi.