YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/9991
KARAR NO : 2023/796
KARAR TARİHİ : 15.03.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 17.12.2014 tarihli ve 2014/2809 Esas, 2014/25827 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2022 tarihli ve 12-2022/17421 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
Mahkumiyet hükmünü temyiz eden sanığa, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 15.01.2014 tarihli 2013/173521 sayılı tebliğnamenin tebliğ edilmediği, bu surette sanığın savunma hakkının kısıtlandığından bahisle, tebliğnamenin sanığa tebliğ edilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılarak karar verilmesi talebine ilişkindir.
II. GEREKÇE
1. İtiraz konusunda ilişkin yasal düzenlemeler incelendiğinde; 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 316 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında “Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname, hükmü temyiz etmeleri veya aleyhlerine sonuç doğurabilecek görüş içermesi halinde sanık veya müdafii ile müdahil, şahsî davacı veya vekillerine dairesince tebliğ olunur. İlgili taraf tebliğden itibaren yedi gün içinde yazılı olarak cevap verebilir.” şeklinde düzenlenmiştir.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26/09/2006 tarihli ve 204 E.-197 K.; 30/10/2007 tarihli ve 226 E. – 215 K.; 27/05/2008 tarihli ve 131E.,-151 K.; 24/02/2009 tarihli 6 E.-41 K. sayılı kararlarında da hükmü temyiz etmeleri halinde veya aleyhlerine sonuç doğurabilecek görüş içermesi halinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamenin, sanık veya müdafii ile katılan veya vekiline tebliğ olunacağı açıklanıp, bu konudaki yasal düzenlemenin yer aldığı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri usulü Kanunu’nun 316. maddesinin 3. fıkrasına atıfta bulunarak, adil yargılanma hakkı ve savunma hakkı ile ilgili bulunan bu hükmün emredici nitelikte olup uyulmasının zorunlu olduğuna dikkat çekilmiştir.
Ayrıca söz konusu düzenlemeler, Anayasa’nın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesindeki adil yargılanma hakkı ile de ilgilidir.
Açıklanan gerekçelerle, dosya kapsamı incelendiğinde, … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2013 tarih ve 2011/663 Esas sayılı karar ile sanığın taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine karar verildiği, hükmü sanığın temyiz ettiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.01.2014 tarihli 2013/173521 sayılı tebliğnamenin düzenlendiği ancak tebliğnamenin sanığa usulüne uygun tebliğ edilmeden karar verildiği anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
2. Sanık hakkında, taksirli suçlarda uygulanma imkanı bulunmayan 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanması suretiyle hak yoksunluğuna hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
III. KARAR
1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 17.12.2014 tarihli ve 2014/2809 Esas, 2014/25827 Karar sayılı düzelterek onama ilâmının KALDIRILMASINA,
3. İtiraz üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 15.01.2014 tarihli 2013/173521 sayılı tebliğnamenin sanığa Dairemiz tarafından 06.03.2023 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın 09.03.2023 tarihinde tebliğnameye itiraz ve ek temyiz dilekçesi sunduğu anlaşılmakla, taksirle yaralama suçundan sanık …’in mahkumiyetine ilişkin … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2013 tarihli, 2011/663 Esas, 2013/193 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın 10.04.2013 tarihli temyiz dilekçesi ile 09.03.2023 tarihli tebliğnameye cevap ve ek temyiz dilekçesi ile belirttiği temyiz sebeplerinin incelenmesinde, gerekçe bölümünde 2 numaralı bentte açıklanan nedenle … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2013 tarihli, 2011/663 Esas, 2013/193 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının hak yoksunluklarına ilişkin dördüncü fıkrasının çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
15.03.2023 tarihinde karar verildi.