YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/12668
KARAR NO : 2023/1448
KARAR TARİHİ : 29.03.2023

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. … 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/73 Esas, 2016/461 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirliğine karar verilmiştir.

2. … 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/73 Esas, 2016/461 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 05.11.2020 tarihli ve 2020/11790 Esas, 2020/15689 Karar sayılı ilâmıyla, dosyanın basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, sanık hakkında somut nedenler belirtilmeden temel cezada alt sınırdan uzaklaşılması, 5237 saylı Kanun’un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ilişkin gerekçenin kanunî olmaması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. … 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/160 Esas, 2021/708 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirliğine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri
Kararı temyiz ettiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanık ile mağdurun olay günü aralarında çıkan tartışma sonucu sanığın mağduru bıçakla kol bölgesinden basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık, kovuşturma aşamasında kısmî ikrarda bulunmuştur.

3. Mağdur hakkında düzenlenen Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesinin 03.11.2015 tarihli, Adlî Tıp Anabilim Dalının 14.12 2015 tarihli adlî muayene raporlarında, sol kolda humerus distaline doğru lateral tarafta yaklaşık 4 cm uzunluğunda yüzeysel kesinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle … 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/160 Esas, 2021/708 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.