YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/10110
KARAR NO : 2023/2696
KARAR TARİHİ : 02.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2015 tarihli iddianamesi ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.
2. Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.07.2016 tarihli 2015/1100 Esas, 2016/1023 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme üzerine karar verildiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın, katılana ait yerinin altından geçen dereyi iş makinalarını sokarak dereyi tahrip ettiği ve geçmekte olduğu yolu kapatarak bahçesine gitmesini engellemek suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.
2. Kollukça düzenlenen olay yeri görgü tespit tutanağına göre 10 yıl önce açılmış bu arazi yolunun yaklaşık 20 – 25 metre taşlarla kapatıldığı, katılanın arazisine giden yolun taşlarla kapandığı için bahçesine gidemediği anlaşılmıştır.
3. Mahkemece keşif sonrası düzenlenen 04.05.2016 tarihli bilirkişi raporunda teknik imkansızlıklar nedeniyle önceki dönemde yapılan sınırlama ve ölçüm hataları nedeniyle pafta ile zemin arasında uyumsuzluk bulunduğu ancak mevcut tapu kayıtlarına göre sanığın taş yığdığı kısmın katılanın arazisi içinde kaldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
1. Mahkemece keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporu, tapu kaydı, olay yeri görgü tespit tutanağı ve tanık Y.K’nın, köylülerin bahçelerine giden yolu sanığın büyük kayaları ittirerek yolu kapattığını beyan etmesi ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, katılana ait araziye tecavüz ettiği sabit olduğundan sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.07.2016 tarih, 2015/1100 Esas, 2016/1023 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2023 tarihinde karar verildi.