YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/710
KARAR NO : 2023/2706
KARAR TARİHİ : 02.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz
HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden Hazine vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, gerekçe bölümünde açıklandığı üzere şikayetçi …’ın hükmü temyiz hakkı bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 22.07.2015 tarihli iddianamesi ile köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli 2015/459 Esas, 2016/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme üzerine karar verildiğine, vekalet ücretine hükmedilmediğine ilişkindir.
2. Köy halkından …’ın temyiz isteği; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanığın köy yoluna ağaç dikmek suretiyle tecavüzde bulunduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
A. Şikayetçi …’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Köy tüzel kişiliğine ait yola tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından …’ın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükümleri temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmıştır.
B. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Davadan usulüne uygun yargılama sürecinde haberdar edilmeyen suçtan zarar gören Maliye Hazinesi’nin gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, anılan Kurumun 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kanun yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Maliye Hazinesi davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 233 üncü maddesi birinci fıkrası ve 234 üncü maddesine aykırı davranıldığı anlaşılmıştır.

IV. KARAR
A. Köy tüzel kişiliğine ait yola tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından …’ın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükümleri temyiz hakkı vermeyeceği, bu itibarla şikayetçi …’ın temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli 2015/459 Esas, 2016/160 Karar sayılı kararına yönelik suçtan zarar gören Hazine vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2023 tarihinde karar verildi.