YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/1644
KARAR NO : 2023/1861
KARAR TARİHİ : 03.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : İftira
HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Sanık hakkında Espiye Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca iftira suçundan cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.
2.Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanların temyiz isteği; sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.Dava konusu olay, sanığın, olay günü kolluk kuvvetlerini arayarak evine giden su hortumunun … ve … tarafından kesildiği iddiası ile asılsız isnatta bulunarak müştekinin soruşturma geçirmesine sebebiyet verdiği ve böylece iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2.08.10.2015 tarihli olay yeri tespit tutanağında; söz konusu su hortumunun 5-6 yerinden kesildiği belirtilmiştir.
3.Sanık savunmasında, suçlamayı inkar etmiştir.

IV. GEREKÇE
Sanık savunması, 08.10.2015 tarihli olay yeri tespit yeri tutanağı içeriği ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın maddi vakıalara dayanan iddiasına ilişkin eyleminin 2709 sayılı T.C. Anayasası’nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kalması nedeniyle sanığın beraatine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mahkemenin beraat hükmünde bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanların yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak beraat kararı verilirken uygulama maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı bendine muhalafet edilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bu hususun 5271 sayılı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Espiye 1. Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli kararına yönelik katılanların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında; “… yasal unsurları oluşmadığı anlaşıldığından” ibaresinden sonra gelmek üzere “5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2023 tarihinde karar verildi.