YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/8140
KARAR NO : 2023/737
KARAR TARİHİ : 21.02.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1…. Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 tarihli ve 2015/9607 Esas, 2015/8926 İddianame numaralı iddianamesi ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h ve 35. maddeleri; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/2-4. maddesi ve mala zarar verme suçundan 151/1. maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davaları açılmıştır.
2…. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 35 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun’un 53/1 maddesi uyarınca hak yoksunluklarına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116/2, 62, 52/2 ve 52/4 maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ikişer ay arayla 4 eşit taksitte tahsiline; mala zarar verme suçundan da 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 62, 52/2 ve 52/4 maddeleri gereğince 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ikişer ay arayla 4 eşit taksitte tahsiline karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; verilen gerekçe ve kararın uygun olmadığı düşüncesi ile hükümleri temyiz etme iradesinden ibarettir.
III. OLAY VE OLGULAR
Olay günü saat 11.00 sıralarında, sanığın mağdurun işyerinin deposunun demir doğrama kapısının alt tarafında bulunan sacı keserek içeriye girip hırszılık yapmaya çalışırken mağdur tarafından görülüp yakalandığı ve böylece hırsızlık eylemini tamamlayamadığı, içeriye girmek için verdiği zararı karşılamadığı, işyerinin kapısı bağımsız olup depo girişi apartman içinden yapıldığından ve sanığın da depo kapısına zarar vererek içeriye girdiğinden ve işyerinin eklentisi niteliğindeki depoda iken yakalandığından sanığın mala zarar verme, hırsızlığa teşebbüs suçunun yanı sıra işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu da işlediği; sanık her ne kadar ıslandığı için depoya girdiğini belirtmiş ise de, deponun kapısı kilitli olup içeriye girmek için de alt tarafındaki sacı keserek, beyanında belirttiği gibi anlık yağmurdan kurtulmak için sanki kapı açıkmışcasına depo içine girdiğini gösterir bir hal bulunmadığı ve mağdur beyanında depodaki eşyaların yerlerinden alınarak ortada toparlanmış, götürülmeye hazır hale getirilmiş olduğu belirtildiğinden, sanığın savunmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, mahkemece sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan doğrudan hükmedilen 3.000,00 TL adli para cezasına ve mala zarar verme suçundan doğrudan hükmedilen 2.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
B. Hırsızlık Suçu Yönünden
5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
V. KARAR
A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle … Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararında işyeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
B. Hırsızlık Suçu Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle … Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.