YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/579
KARAR NO : 2023/3371
KARAR TARİHİ : 17.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ :Hükümlü veya tutuklunun kaçması
HÜKÜM :Ceza verilmesine yer olmadığına
Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2020/19567 Esas 2023/97 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.02.2023 tarihli ve 2016/305310 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
Edirne 2.Asliye Ceza Mahkemesince verilen hüküm, akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ve yüksek güvenlikli bir sağlık kuruluşunda koruma ve tedavi altına alınmasına ilişkin güvenlik tedbirine hükmolunmasına ilişkin olduğundan hükmün gerekçesine yönelik temyiz başvurusu zorunluluğunun bulunmadığı, dolayısıyla sanık müdafiinin hükmü temyiz etmekte hukuki menfaatinin bulunduğu değerlendirildiğinden Edirne 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2016 tarihli 2015/638 Esas 2016/368 Karar sayılı kararına yönelik temyiz isteminin reddine dair ilâmının kaldırılmasına ve hükmün onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.
II.GEREKÇE
1. Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının 11.12.2015 tarihli 2015/3982 Esas sayılı iddianamesiyle sanık … hakkında hükümlünün veya tutuklunun kaçması suçundan dava açılmıştır.
2. Edirne 1. İnfaz Hakimliği’nin 20.11.2015 tarihli kararı ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilen sanık …’un 23.11.2015 tarihinde …’ne müracaat etmesi gerekirken müracaatta bulunmayarak müsnet suçu işlediği dosyada mevcut ihbar evrakı, tutanak, tebliğ-tebellüğ belgesi ile sabittir.
3. Mahkemece görülen lüzum üzerine sanık hakkında aldırılan T.Ü. Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi’nin 11.05.2016 tarihli sağlık kurulu raporunda sanığın şizofren hastalığı nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 32 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince ceza sorumluluğunun olmadığının” belirtildiği görülmüştür.
4. Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2016 tarihli 2015/638 Esas 2016/368 Karar sayılı kararı ile; Suçun sanık tarafından işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğunun açıklanması, mahkeme kararlarının gerekçelendirilmesi gerekir sanık …’un mevcut akıl hastalığı nedeniyle üzerine atılı hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Kanun’un 32 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, sanığın tehlikeliliğinin kalkması veya önemli derece azalmasına kadar yüksek güvenlikli bir sağlık kuruluşunda koruma ve tedavi altına alınmasına, yerleştirildiği sağlık kurumunun sağlık kurulunca düzenlenecek raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığı veya önemli derecede azaldığının belirlenmesi halinde hakim kararıyla serbest bırakılmasına karar verilmiştir.Bu yönü ile hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
5. Sanık müdafiinin akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ve yüksek güvenlikli bir sağlık kuruluşunda koruma ve tedavi altına alınmasına ilişkin güvenlik tedbirine hükmolunmasına ilişkin kararı temyizde hukuki yararı bulunduğu kabul edilerek hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
III. KARAR
1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 8.Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2020/19567 Esas, 2023/97 Karar sayılı ilâmının KALDIRILMASINA,
3. Edirne 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2016 tarihli ve 2015/638 Esas 2016/368 Karar sayılı kararının oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde karar verildi.