YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/5
KARAR NO : 2023/3510
KARAR TARİHİ : 22.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Antalya 24. Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan hapisten çevrilen 3.000,00 TL adli para cezası ve doğrudan 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, katılanın kurnazlık yaparak suça konu yeri satın aldığına, suça konu yerde besicilik yapmasını istemediği için eşyalarını kaldırmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın hukuka aykırı ve hakkaniyete aykırı olduğuna, taşınmazı satın aldığı şekilde kullandığına, tecavüz etmediğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın katılana ait arsaya köpek kulübesi yaparak ve odun koyarak katılanın suça konu yeri kullanmasına engel olduğu iddiasına ilişkindir.
2. 11.11.2014 tarihli görgü tespit tutanağına göre, katılana ait komşusu olan sanık tarafından işgal edilen bahçe içerisinde, bir adet eski pikap araba, odun ve eski kiremit öbekleri ile köpek kulübesinin bulunduğu belirtilmiştir.
3. Sanık tevil yollu ikrarda bulunmuştur.
4. Suça konu 1428 ada 3 numaralı parselin tapuda katılan adına kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirleri Hakkında Kanun’un 106 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca infaz aşamasında res’en uygulama yapılabileceğinin gözetilmemiş ise de, infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.
1.Sanık hakkında kurulan hükümde, iddianame anlatımı, sanık savunması, katılan beyanı, 11.11.2014 tarihli görgü tespit tutanağı, tapu kayıtları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın katılana ait suça konu 1428 ada 3 numaralı parsele köpek kulübesi yaparak, eşyalarını koymak sureti ile tecavüz ettiği anlaşılmıştır. Sanığın lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz isteği mahkemece sanığın yargılama aşamasında tecavüze devam etmesi, suç kastının yoğunluğu, bir daha suç işlemeyeceği olumlu kanaat oluşmaması dikkate alınarak, yasal engel sebebiyle hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen,
A. Hüküm kurulurken, temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının, alt sınırın üstünde belirlenerek hükümde çelişkiye neden olunması,
B. Suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 19.01.2015 tarihi olduğunun gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 6 günün 5 güne, aynı Kanun’un 62 nci maddesi ile belirlenen 5 günün 4 güne, 52 inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20.00 TL’den hükmolunan 100,00 TL adli para cezasının ise 80.00 TL’ye indirilmesi ve gerekçeli karar başlığındaki suç tarihi çıkarılarak yerine, ”19.01.2015” yazılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2023 tarihinde karar verildi.