Yargıtay Kararı 9. Ceza Dairesi 2022/15476 E. 2023/612 K. 14.02.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/15476
KARAR NO : 2023/612
KARAR TARİHİ : 14.02.2023

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI :

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2019 tarihli ve 2019/131 Esas, 2019/235 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2020 tarihli ve 2020/993 Esas, 2020/1242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili ve temsil kayyımının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliyesi Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili, mağdure vekili ile temsil kayyımı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.03.2022 tarihli ve 2021/19395 Esas, 2022/2479 Karar sayılı kararı ile özetle şüphe nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekliliği ile bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/726 Esas, 2022/991 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Bakanlık vekili; dosya kapsamındaki delillerle suçun sabit olmasına rağmen beraat kararı verilmesinin bozmayı gerektirdiğini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR
Bölge Adliye mahkemesince; “Sanık hakkında yeğeni Mağdur ….’ye karşı cinsel istismar suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, ilk derece mahkemesi tarafından sanık savunmaları, müşteki iddiaları olay tutanakları, tanık beyanları, mağdur beyanları, mağdura ait adli rapor içeriği ve tüm dosya kapsamı içeriği değerlendirilerek sanığın yeğeni olan mağdureyi olay tarihinde cinsel saikle şehvetini tatmin maksadıyla dudağından öpmek ve ısırmak, boynundan öpmek şeklinde gerçekleşen eyleminin sarkıntılık düzeyini aşacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gerekçesi ile mahkumiyet kararı verildiği,

Dairemizce yeniden yapılan yargılamada ise, sanığın cinsel amaçlı şehevi duygularını tatmin amaçlı mağdureyi dudağından ve boynundan öperek eylemi gerçekleştirdiği ve bu şekilde eylemin sübuta erdiği ancak eylemin ani ve kesik hareketler ile gerçekleştiği dairemizce kabul edilerek cinsel istismar suçundan verilen mahkumiyet kararının kaldırılarak sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verildiği,

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 17.03.2022 tarih, 2021/19395 Esas ve 2022/2479 Karar sayılı kararı ile; “Mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, müşteki anne ve babanın beyanları, tanık ifadeleri, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın yeğeni olan mağdureye yönelik eylemleri cinsel amaçla gerçekleştirdiği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,” gerekçesi ile bozulması üzerine dosyanın yeni esas alınarak yapılan yargılaması sonucunda,
Her ne kadar sanığın mağdura yönelik basit cinsel istismar suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmış ise de, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, mağdurun anne ve babanın beyanları, tanık ifadeleri, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın yeğeni olan mağdureye yönelik eylemleri cinsel amaçla gerçekleştirdiği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek, sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan beraatine dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” gerekçeleriyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
5271 sayılı Kanun’un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun’un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/726 Esas, 2022/991 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.