YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/1005
KARAR NO : 2023/4621
KARAR TARİHİ : 13.06.2023
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel taciz
HÜKÜMLER : Beraat
1. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden
Sanık müdafiinin yüzüne tefhim edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 03.07.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği reddine karar verilmiştir.
2. Cumhuriyet savcısı ve katılan … vekilinin temyiz istemi yönünden
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29.07.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başka suçlarla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel taciz suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.
3. Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2013 tarihli kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 11.11.2020 tarihli kararı ile “…Katılan vekili, sanığın katılan …’a yönelik telefonla cinsel tacizde bulunmasından dolayı hüküm kurulmadığını bildirmiş ise de, bu konuda zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulabileceği, kurulmayan hükme yönelik temyiz incelemesinin mümkün olmadığı gözetilerek sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan verilen hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;
Olayın intikal şekli, sanığın inkara yönelik savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, mağdurenin hayatın olağan akışına aykırı beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediği hususunda cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi…” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozma sonrası Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında cinsel taciz ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararları verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın cinsel taciz suçundan cezalandırılması gerektiğine, HTS kayıtlarında sanığın olağan dışı sayıda katılan …’ yu aradığının tespit edildiğine, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da işlediğinin sabit olduğuna, mağdurun olay sonrası ağır travma yaşadığına, somut delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.
2. Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği; sanığın cinsel amaçlı taciz suçunu işlediğine, cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.
3. Sanık müdafiinin temyiz isteği; beraat kararı verilmesine rağmen vekalet ücretine hükmedilmediğine, kararın vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanığın, apartman komşusu olan katılan …’ yu, sürekli telefonla arayarak rahatsız ettiği, cinsel içerikli sözler söyleyerek cinsel tacizde bulunduğu ve katılan …, sanığın dairesinin önünden geçtiği sırada, sanığın zor kullanarak kendi dairesinin içine çektiği katılanın hürriyetini cinsel amaçla kısıtladığı iddiasına ilişkindir.
IV. GEREKÇE
A. Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden yapılan inceleme,
Sanık müdafiinin yüzüne tefhim edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 03.07.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği reddine karar verilmiştir.
B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden katılan vekilinin temyizi üzerine yapılan inceleme,
Dosya kapsamı, sanığın inkara yönelik savunmaları, olayın kolluğa intikal şekli, katılan anlatımları, tanık beyanları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, ilk derece mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğinin sabit olduğuna, mağdurun olay sonrası ağır travma yaşadığına, somut delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
C. Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan inceleme;
1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini
kesen son işlemin sanığın ilk savunmasının alındığı tarih olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
V. KARAR
A. Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden,
Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2021 tarihli ve 2020/231 Esas, 2021/85 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin,1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,
Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2021 tarihli ve 2020/231 Esas, 2021/85 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
C. Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan inceleme;
Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2021 tarihli ve 2020/231 Esas, 2021/85 Karar sayılı hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının ve katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki cinsel taciz suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2023 tarihinde karar verildi.