YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/4031
KARAR NO : 2023/16340
KARAR TARİHİ : 21.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu karar ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği; gerekçeli karar başlığında sanık müdafii ismine yer verilmemesi, son celsenin usulüne uygun olarak yapılmaması, gerekçeli kararda tanık …’nın anlatımlarına yer verilmemesi nedeniyle ve tanık …’nın anlatımından anlaşılacağı karşılıklı hakaret eylemlerinden söz edilemeyeceğinden hükmün bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Katılan ile sanık arasında arasında önceye dayalı alacak borç ilişkisi nedeniyle çıkan tartışmada sanığın katılana “Y .. sın, P.. sin sen.” demek suretiyle hakaret ettiğinin iddia edildiği olayda:
1. Sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, katılanın kendisine hakaret ettiği yönünden savunmada bulunduğu,
2. Tanık …’nin, tarafların aralarında konuştuklarını ancak ne konuştuklarını veya karşılıklı hakaret edip etmediklerini duymadığını beyan ettiği,
3. Tanık …’nın, katılanın sanığa iddia edilen sözler söylemesi üzerine katılanın da kendisine karşılık olarak “Onlar sensin.” şeklinde anlatımda bulunduğu,
4. Soruşturma aşamasında dinlenen tanık …’nin, aralarında sözlü tartışmanın olduğunu; ancak ne konuştuklarını duymadığını beyan ettiği,
Tespit edilmiştir.
5. Yerel Mahkemece, tanık …’nın anlatımına istinaden hakaretin karşılıklı işlendiği kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmuştur.
IV. GEREKÇE
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre son celsenin usulüne uygun olarak yapıldığı ve tutanağın usulüne uygun olarak tutulduğu belirlenerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;
Ancak
1. Mahkemece, “Delillerin değerlendirilmesi ve kabul” kısmında tanık …’nın anlatımına dayanılarak hakaretin karşılıklı olduğu kabul edilmiş ise de tanık …’nın anlatımında ve dosya kapsamından anlaşılacağı üzere katılanın kendisine söylenen sözleri sanığa iade etmesinin hakaret niteliğinde olmadığı gözetilmeden hakaretin karşılıklı işlendiği kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,
2. Gerekçeli karar başlığında sanık müdafiine ait kimlik bilgilerine yer verilmeyerek ve …’ın katılan yerine müşteki olarak belirtilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 232 inci maddesine aykırı davranılması,
3. Tanık …’nın anlatımına gerekçeli kararda yer verilmeyerek 5271 sayılı Kanun’un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine aykırı davranılması,
Hukuka aykırı bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
21.03.2023 tarihinde karar verildi.