YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/4076
KARAR NO : 2023/3351
KARAR TARİHİ : 22.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
KARAR : Mahkûmiyet

Orhangazi 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2018/120 Esas, 2020/181 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.03.2023 tarihli ve 2022/26380 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37576 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37576 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
“Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 26.06.2019 tarihli ve 2019/29870 Esas, 2019/10061 Karar ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 14.01.2020 tarihli ve 2019/13304 Esas, 2020/496 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere, sanığın mükerrir olduğu kabul edilerek 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiş ise de; sanık hakkında adlî para cezasına hükmedilmesi karşısında, anılan Kanun’un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;
“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”
Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında yargılama konusu kasten yaralama eylemi için belirlenen cezanın 5237 sayılı Kanun’un 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Hükümlünün adlî sicil belgesinde yer alan ve tekerrüre esas olduğu kabul edilen Orhangazi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2009 tarihli ve 2009/297 Esas, 2009/642 Karar sayılı erteli 10 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının 09.01.2010 tarihinde kesinleştiği ve 2 yıl denetim süresi belirlendiği, denetim süresi sonunda cezanın 09.01.2012 tarihinde infaz edilmiş sayıldığı ve bu tarihten itibaren 5237 sayılı Kanun’un 58 … maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer alan üç yıllık tekerrür süresi geçtikten sonra inceleme konusu suçun işlenmiş olduğu belirlenmekle mezkûr ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı ve hükümlünün adlî sicil kaydına konu tekerrüre esas olabilecek başka ilâmının da bulunmadığı dikkate alınmadan hükümlünün, mükerrir kabul edilmesi ve yine hükümlü hakkında neticeten adlî para cezasına hükmedilmesi karşısında 5237 sayılı Kanun’un 58 … maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanma imkânının bulunmaması Kanun’a aykırı bulunmuştur.

3. Sonuç olarak adlî para cezasına hükmolunan hükümlü mükerrir de olmadığı hâlde, 5275 sayılı Kanun’un 108 … maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü … hakkında kasten yaralama suçundan verilen Orhangazi 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2018/120 Esas, 2020/181 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin infaz aşamasında daha hafif bir sonucu gerektirdiği belirlendiğinden;
“Hüküm fıkrasının tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmının hükümden çıkarılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.05.2023 tarihinde karar verildi.