YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/2604
KARAR NO : 2023/7301
KARAR TARİHİ : 12.06.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/319 Esas, 2021/444 Karar
SUÇLAR : Tefecilik
HÜKÜMLER : Düşürülme

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.05.2010 tarihli ve 2010/2932 Soruşturma, 2010/15425 Esas, 2010/1834 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmaları ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.
B. İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2010 tarihli ve 2010/262 Esas, 2010/779 sayılı Kararı ile sanıkların tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun’un 241 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3’er yıl hapis cezası ve 2.000’er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmolunmuştur.
C. Bahse konu kararların şikayetçi Hazine vekili ve sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 14.02.2013 tarihli ve 2012/1822 Esas, 2013/4112 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.
Ç. Sanık … hakkında temyiz incelemesi yapılmadığından İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.07.2013 tarihli ve 2013/226 Esas, 2013/424 sayılı Kararı ile durma kararı verildiği görülmüştür.
D. Sanık … hakkındaki 10.11.2010 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanık müdafii ve şikayetçi Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 26.02.2018 tarihli ve 2015/6479 Esas, 2018/1237 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.
E. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde temyiz incelemesine konu karar ile sanıklar hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşürülmesine hükmedilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Atılı suç bakımından, zamanaşımı süresinin hesaplanmasında hata yapıldığına ilişkindir.
III. GEREKÇE
Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi,
Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu hukuka aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2021 tarihli ve 2018/319 Esas, 2021/444 sayılı Kararına yönelik katılan Hazine vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan “düşürülmesine” ibaresinin “düşmesine” şeklinde değiştirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.06.2023 tarihinde karar verildi.