YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/12231
KARAR NO : 2023/20669
KARAR TARİHİ : 06.07.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/515 E., 2016/106 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteminin özetle; olayın oluş şekli, tarafların durumları ve beyanları incelendiğinde katılanın araca istemeden çarpması üzerine sanığın haksız olarak gerçekleştirdiği eylemi nedeni ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken hukuka aykırı olarak ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, içerisinde bulunduğu araca motorsiklet ile çarpan katılana hitaben hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan davada Yerel Mahkemece, sanığın savunması, katılanın kendisinin de küfür ettiğine dair ikrarı, tanıklar R.K. ve M.K.’nin katılanın küfür ettikten sonra sanığın katılana hakaret ettiğine dair beyanları ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek; olayın katılanın önünde durmuş vaziyette bulunan araca kendi kusuruyla çarptıktan sonra sanığa ve oğluna küfür etmesi üzerine karşılıklı olarak gerçekleştiği kabul edilerek sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Sanık savunması, katılanın anlatımı, tanıklar R.K. ve M.K.’nin katılanın da sanığa hakaret ettiğine dair anlatımları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde karşılıklı hakaret nedeniyle verilen ceza verilmesine yer olmadığı yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
2. Sanık hakkında kurulan hükümde hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin yazılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragraftaki “223/4-d” ibaresinin çıkartılarak yerine “223/4-c” ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.07.2023 tarihinde karar verildi.