YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/11631
KARAR NO : 2023/19979
KARAR TARİHİ : 15.06.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/381 E. 2016/14 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜMLER : Ceza verilmesinden vazgeçilmesine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, temyiz kapsamının katılan sıfatıyla sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesine kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, kararı temyiz ettikleri, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların karşılıklı birbirlerine sinkaflı hakaret ettiklerinin tanık beyanlarıyla doğrulandığı iddiasıyla açılan davada hakaretin karşılıklı olduğu, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE
A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden
Tanık M.C.’nin tarafların karşılıklı hakaret ettiklerine ilişkin beyanı karşısında sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin delilleri takdir ve değerlendirmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Yerel Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hakaretin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde “5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı” kararı verilmesi gerekirken hüküm kısmında dayanak kanun maddesinin yazılmaması ve ceza verilmesinden vazgeçilmesine kararı verilmesi dışında usul ve yasaya aykırılık görülmeyerek, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 322 nci maddesi uyarınca, hüküm fıkralarına ”5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası” ibaresinden sonra gelmek üzere ”5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak oybirliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
15.06.2023 tarihinde karar verildi.