YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/13331
KARAR NO : 2023/2315
KARAR TARİHİ : 12.04.2023

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2019/2270 Esas, 2021/1343 Karar sayılı kararının, katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9. M.D – 355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere;

Katılan Bakanlık vekilinin yokluğunda verilen ve 16.10.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, kanunî süre içerisinde sunduğu temyiz dilekçesiyle temyiz etmiş ise de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde “Mağdura yönelik nitelikli cinsel saldırı suçu bakımından sanığın cezalandırılmasına yetecek kesin ve yeterli delil bulunmadığı gerekçesi ile verilen BERAAT kararı hukuka ve yasaya aykırı olup sanığın yaptığı eylemin suç teşkil etmesi nedeni ile cezalandırılması gerekmektedir.” şeklindeki ifadelerin dosyaya özgüleştirilen bir gerekçe olmadığı, bu yönüyle tesis edilen hükme münhasır herhangi bir temyiz sebebi gösterilmediği anlaşılmakla, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.