YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/2316
KARAR NO : 2023/5317
KARAR TARİHİ : 21.06.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.
3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün Basit Yargılama Usulü uygulanması yönünden bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozma üzerine; Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 01.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında Basit Yargılama Usulü uygulanarak hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3 ay 22 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.
5. Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2021 tarihli kararına sanığın itiraz etmesi üzerine aynı Mahkeme’nin 19.04.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3 ay 22 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi; suç işleme kastı bulunmadığına ve somut bir nedene dayanmayan diğer hususlara ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
İncelemeye konu olay; hakkında denetimli serbestlik kararı verilen sanığın denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesi, bu kararın sanığa 15.07.2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen iki gün içerisinde teslim olmaması, iddiasına ilişkindir.
IV. GEREKÇE
1. Mahkemece bozma gereğinin yerine getirilmiş olması karşısında, temyize konu kararın eylemli uyma sonucu kurulan yeni hüküm olarak kabulü ile inceleme yapılmıştır.
2. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 maddesi uyarınca basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle verilen hükme karşı sanığın itirazı üzerine, yapılan yargılama sonucunda belirlenen temel cezadan 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle, 5271 sayılı Kanun’un 252 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı hüküm kurulması; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
3. Sanık hakkında verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının bizzat sanığa tebliğ edildiğine dair belge ve sanığın ikrarı karşısında sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.
4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
5. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin “5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un (5275 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin A bendinin sekizinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 inci maddesinin birinci fıkrası” olduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (5) numaralı bentte açıklanan nedenle, Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 19.04.2022 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün 2. fıkrasında yer alan “eylemine uyan” ibaresinden sonra gelmek üzere “5275 sayılı Kanunun 105 inci maddesinin A bendinin sekizinci fıkrası delaletiyle” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde karar verildi.