YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/8924
KARAR NO : 2023/1451
KARAR TARİHİ : 23.03.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.01.2015 tarihli ve 2015/4343 soruşturma numaralı iddianame ile; şikâyetçinin aracının camını kırarak çantasını çaldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 37, 151/1, 53/1 ve 54 maddeleri uyarınca hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. Konya (Kapatılan) 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/18556 Esas, 2019/2008 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 62 ve 53/1 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis, mala zarar verme suçundan aynı Kanun’un 151/1, 62 ve 53/1 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.
3. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 19.02.2019 tarihli ve 2016/18556 Esas, 2019/2008 Karar sayılı kararı ile ‘başka suçtan Bandırma 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanık …’ın kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 196. maddesine aykırı davranılması,’ gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/251 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararı ile sanığın katılana yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 62. ve 53/1 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis, mala zarar verme suçundan aynı Kanun’un 151/1, 62. ve 53/1 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz nedenleri, olay günü diğer sanıklarla aynı araçta olması dışında herhangi bir delil olmadan cezalandırılmasına karar verildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyiz dışı sanıklar …, …, … ve temyize gelen sanık …’ın, …’un kiraladığı araç ile hırsızlık yapmaya karar verdikleri, olay günü market otoparkına gündüz saat 13.00 sıralarında geldikleri ve otoparkta bulunan araçları kontrol ettikleri, bu esnada katılana ait aracın kapılarının kilitli olduğu ve araçta katılanın eşine ait çantanın bulunduğunu fark ettikleri, temyiz dışı sanık …’ın katılanın aracının camını kırarak katılana ait çantayı aldığını beyan ettiği, sanığın savunmalarında olayı doğruladığı, 26.01.2015 tarihli CD İzleme Tutanağı ve sanıkların savunmalarında hırsızlık yapmak amacıyla hareket ettiklerini belirtmeleri karşısında sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiklerinin mahkemece kabul edildiği anlaşılmıştır.
IV.GEREKÇE
5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/251 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.