YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/15196
KARAR NO : 2013/24611
KARAR TARİHİ : 31.10.2013

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Karşılıksız yararlanma, mühür bozma
HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
6352 sayılı Kanunun 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 18.07.2012 tarihli iade kararı sadece karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olmasına, mühür bozma suçundan kurulan 27.09.2011 tarihli karar hukuki varlığını devam ettirmesine rağmen mühür bozma suçu yönünden kurulan 04.12.2012 tarihli ve 2012/555 sayılı ikinci kararın mühür bozma suçu yönünden yok hükmünde olduğu gözetilerek, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın sanık hakkında mühür bozma suçundan 27.09.2011 tarihinde verilen karara ve katılan vekilinin 10.12.2012 havale tarihli temyiz isteminin ise sadece karşılıksız yararlanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın iadesi sonrasında karşılıksız yararlanma suçundan 04.12.2012 tarihinde verilen karara ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,
I-O yer Cumhuriyet Savcısı’nın, sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 27.09.2011 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Uyap sisteminde yapılan sorgulamada, temyiz dilekçesinin 27.10.2011 tarihinde havale edildiğinin anlaşılması karşısında, temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre O yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
II-Katılan vekilinin karşılıksız yararlanma suçundan verilen 04.12.2012 tarihli beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 6352 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/4-a maddesi uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.