YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/3462
KARAR NO : 2023/3644
KARAR TARİHİ : 29.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Silahla kasten yaralama
HÜKÜM : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi
İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2022 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/421 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2016 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/421 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, son fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca infaz edilecek netice cezanın 1 yıl 5 ay 15 gün olarak belirlenmesine, karar verilmiştir.
2. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2016 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/421 Karar sayılı ek kararı ile sanığın ve vasisinin temyiz başvuruları hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 … maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz taleplerinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ve vasisinin temyiz sebepleri; temyiz isteminin süresinde olduğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanığın yüzüne karşı verilen 22.11.2016 tarihli hükümde, temyiz süresinin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacağı belirtilmek suretiyle sanığın yanıltıldığına ilişkin savunmaları yerinde ise de; infaz aşamasında, infaz edilen ilamı bildiren açık ceza infaz kurumuna gönderme tutanağının 31.01.2017 tarihinde hükümlü olan sanığa tebliğ edildiği ve sanığın bu tarih itibariyle hükümden haberdar olduğu, hükmün 15.07.2018 tarihinde infaz edildiği, bu haliyle dahi sanığın 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 32 nci maddesi uyarınca gerekçeli kararı ıttıla ettiği, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten 6 yıl sonra 15.11.2022 ve 25.11.2022 tarihli dilekçeler ile hakkın kötüye kullanılması niteliğinde temyiz istemlerinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 … maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 … maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve vasisinin eski hale getirme ve hükme yönelik temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2016 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/421 Karar sayılı ek kararında sanık ve vasisi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
29.05.2023 tarihinde karar verildi.