Yargıtay Kararı 1. Ceza Dairesi 2022/15017 E. 2023/3744 K. 31.05.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/15017
KARAR NO : 2023/3744
KARAR TARİHİ : 31.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık müdafii, temyiz dilekçesinde … hakkında hakaret, tehdit ve basit yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerini temyiz ettiklerini belirtmiş ise de sanık … hakkında tehdit suçundan kamu davası açılmadığı, kasten yaralamaya teşebbüs suçunu …’a karşı iddiasıyla kamu davası açıldığı ve beraatine karar verildiği, anılan beraat kararının ve … hakkında katılan …’e karşı hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 2.10.2020 tarihli ve 2020/20097 Esas, 2020/13140 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, bozma sonrası sadece sanık … hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin anılan temyiz istemleri inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Tokat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2014 tarihli ve 2014/230 Esas, 2014/216 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Tokat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2014 tarihli ve 2014/230 Esas, 2014/216 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2020/20097 Esas, 2020/13140 Karar sayılı kararı ile özetle; 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri uyarınca yöntemince katılana uzlaşmak isteyip istemediği sorulup, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Tokat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2020/924 Esas, 2021/1296 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği; Sübuta, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, şartları oluştuğu halde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediğine, hapis cezasının seçenek tedbirlerden birine çevrilmemesinin, ertelenmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Katılan ile temyiz dışı sanık … arasında kayın hısımlığı bulunduğu, katılanın …’in kız kardeşi ile evli olduğu ancak kız kardeşi ile boşanma aşamasında oldukları, bu nedenle aralarında husumet bulunduğu, sanığın ise …’in arkadaşı olduğu, olay günü katılanın çocuğunu görmek için Tokat’a geldiği, çocuğunu gördükten sonra Tokat’tan ayrılmak üzere otogara gittiği, sanık ile …’in ise katılanı bulmak için otogara geldikleri, katılanın telefon ile konuştuğu sırada yanına giderek tartıştıkları, akabinde katılanı tekme ve yumrukla darp etmek suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladıkları anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, katılanın ve tanığın beyanları, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı tespitini içeren Tokat Devlet Hastanesinin, 04.01.2013 tarihli ve 1546 numaralı raporu,

taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığına dair düzenlenen 16.06.2021 tarihli bilgilendirme tutanağı ve ekleri, 10.01.2013 tarihli CD çözümleme tutanağı, soruşturma aşamasında düzenlenen diğer tutanaklar, sanığın nüfus kayıt örneği ve adli sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE
Sanık müdafiinin; sübuta, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, şartları oluştuğu halde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediğine, hapis cezasının seçenek tedbirlerden birine çevrilmemesinin, ertelenmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve vesaire yönelen temyiz sebepleri yönünden;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, katılanın beyanı ile uyumlu adli muayene raporu ve CD çözümleme tutanağı içeriği uyarınca eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mağdurdan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun’un 50 nci, 51 … ve 5271 sayılı Kanun’un 231 … maddesinin beşinci fıkrasının yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tokat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2020/924 Esas, 2021/1296 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
31.05.2023 tarihinde karar verildi.