Yargıtay Kararı 1. Ceza Dairesi 2022/14030 E. 2023/3729 K. 31.05.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/14030
KARAR NO : 2023/3729
KARAR TARİHİ : 31.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2015 tarihli 2014/779 Esas ve 2015/458 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

2. Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2015 tarihli 2014/779 Esas ve 2015/458 Karar sayılı kararının müşteki katılan … ve sanık … müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18.03.2021 tarihli ve 2020/13315 Esas 2021/9793 Karar sayılı kararı ile;
”a)Mükerrir olan sanık … hakkında, seçimlik ceza öngören yaralama suçunda TCK’nın 58/3. maddesi uyarınca, hapis cezasına hükmolunduktan sonra bu cezanın TCK’nın 50/2. maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi ve bu suretle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,
b)Kabule göre de; 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile değişik CMK’nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan; “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anaya Mahkemesi’nin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren sanık … hakkında kurulan hüküm yönünden; Anayasa’nın 38. maddesiyle 5237 sayılı TCK’nın 7 ve CMK’nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,” nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2022 tarihli 2021/319 Esas 2022/534 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 … maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi; meşru savunma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.Sanığın eşi ile birlikte işlettikleri büfeden müştekinin alış veriş yaparak veresiye yazdırdığı, ancak veresiyeyi zamanında ödememesi yüzünden aralarında olay günü tartışma çıktığı, çıkan bu tartışmada tarafların birbirlerine karşılıklı olarak darp ettikleri, tarafların beyanlarında da kendilerini savunmak amacıyla atılı suçları işlediklerini ikrar ettikleri, söz konusu kavga sonucunda müştekinin sağ omuz ve kolda 3×4 cm’lik abrazyon, her iki skapula üzerinde 2-3 cm’lik hiperemi, ekimoz, lomber bölge 4-5 hizasında 2×3 cm’lik 2-3 adet abrazyon olduğu, mevcut yaralanmalarının müştekinin yaşamını tehlikeye düşürmediği, basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olduğu anlaşılmıştır.

2.Sanığın ikrar içeren savunmaları, müşteki beyanı, müşteki hakkında İzmit Seka Devlet Hastanesinin 20.08.2014 tarih 22569 sayılı raporu, sanık hakkında düzenlenen Kocaeli Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünün 17.09.2014 tarih ve 2014/6024-6027 sayılı raporu, Yargıtay ilamı, sanığa ait nüfus ve sabıka kaydı dosya içerisinde bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE
Sanık müdafiinin; meşru savunma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, yönelen temyiz sebepleri yönünden;
Hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı Kanun’un 25 … maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen meşru savunmanın yargısal kararlarda ve öğretide; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiiller olarak kabul edilmesi ve somut olayda müştekinin sanığa elleriyle vurması akabinde yani saldırı son erdikten sonra sanığın da müştekiyi yaralaması karşında, sanık lehine meşru savunma koşullarının oluşmadığı, müştekinin haksız eyleminin sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektireceği ve Mahkemece yasal ve yerinde gerekçelerle sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2022 tarihli 2021/319 Esas 2022/534 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
31.05.2023 tarihinde karar verildi.