YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/4391
KARAR NO : 2023/4590
KARAR TARİHİ : 03.07.2023
K A N U N Y A R A R I N A
B O Z M A
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Asıl karar)
SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs
Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli kararı yönünden;
Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2021/117 Esas, 2021/207 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 … maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un
53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 ay 11 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çetirilmesine ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 23.06.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.
Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2022/3 Değişik İş sayılı kararı;
Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2021/117 Esas, 2021/207 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında tekerürre esas alınan ilâmın düzetilmesine dair ek karara yönelik itirazın reddine ilişkin merci Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2022/3 Değişik İş sayılı kararının kesin olmakla 13.01.2022 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 03.04.2023 tarihli ve 2022/3735 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41251 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41251 sayılı kanun yararına bozma istemlerinin;
“1) Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli ve 2021/117 esas, 2021/207 sayılı kararı bakımından yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre, dosyada mevcut sanığa ait adli sicil kaydının incelenmesinde, Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli kararı ile hükmolunan cezasının sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine esas alınan Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2018 tarihli ve 2017/231 Esas, 2018/92 sayılı kararının 28.02.2019 tarihinde kesinleştiği görülmesine rağmen, bahse konu kararın … Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 12.09.2018 tarihli ve 2018/2650 Esas, 2018/1507 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasının çıkartılarak istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi sonucu kesinleştiği, dolayısıyla kesinleşme tarihinin 28.02.2019 değil, 12.09/.018 olduğu, Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli kararına konu kasten yaralama suçunun ise 23.08.2019 tarihinde işlendiği anlaşılmakla, anılan kararın karar tarihi itibarıyla sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine çektirilmesine konu olamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,
2) Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ve 2022/3 değişik iş sayılı kararı bakımından yapılan incelemede;
… Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine yapılan inceleme neticesinde, Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2021 tarihli ek kararı ile sanık hakkında ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması koşulunun İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/707 Esas, 2019/151 sayılı kararı bakımından olanaklı olduğundan bahisle sanık aleyhine olacak şekilde hükmün değiştirilerek sanık hakkında ikinci kez tekerrür uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1. Öğretide olağanüstü temyiz olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü kanun yolunun koşulları ve sonuçları, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi ile aynı Kanun’un 310 uncu maddesinde düzenlenmiştir. 5271 sayılı Kanun’un, Kanun yararına bozma başlıklı 309 uncu maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında yer alan;
“(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.
(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.
(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.”
Şeklindeki düzenlemeler uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddi hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm kanun yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.
Buna göre hâkim veya mahkemece verilen karar veya hükümlerin kanun yararına bozma konusu yapılabilmesi için, bu karar veya hükmün hukuken geçerli olması, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmesi ve başka bir yolla çözümünün mümkün olmaması gerekmektedir.
2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2021/117 Esas, 2021/207 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında ikinci kez mükerrirliğe esas alınan Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2018 tarihli ve 2017/231 Esas, 2018/92 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurusunun tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş ise de, hükümlünün İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2019 tarihli ve 2018/707 Esas, 2019/151 Karar sayılı kararının ikinci kez mükerrirliğe esas olduğu belirlenmekle, Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2021 tarihli ek kararında isabetsizlik görülmediğinden ve Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli asıl kararında tekerrrüre esas alındığı bildirilen ilâmın aynı Mahkemenin 23.12.2021 tarihli ek kararı ile düzeltilerek mevcut hukuka aykırılık bu şekilde giderilmiş olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemlerinin reddine karar vermek gerekmiştir.
III. KARAR
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
03.07.2023 tarihinde karar verildi.