Yargıtay Kararı 9. Ceza Dairesi 2021/13157 E. 2023/928 K. 27.02.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/13157
KARAR NO : 2023/928
KARAR TARİHİ : 27.02.2023

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/161 E., 2016/12 K.
SUÇLAR : Reşit olmayanla cinsel ilişki, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Düşme, beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın; 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 30.07.2015 tarihli ve 2015/1358 Esas sayılı iddianame ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından dava açılmıştır.

2. Elbistan Ağır Ceza Mahkemesi 21.01.2016 tarih ve 2015/161 Esas, 2016/12 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat, reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri
Sanık müdafii özetle, Mahkemenin sanık lehine vekalet ücretine hükmetmediğini belirterek açıklanan nedenlerle kararın düzeltilerek onanması veya bozulmasını talep etmektedir.

III. OLAY VE OLGULAR
İlk derece mahkemesi tarafından özetle, sanık hakkında her ne kadar vücuda organ sokma suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı hakkında kamu davası açılmış ise de, zora dayalı olarak yapıldığı yönünde kesin, şüpheden arınmış delillerin bulunmayışı, sanık ve mağdurenin mahkeme beyanlarının da örtüşmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında kaldığı zira mağdurenin cinsel ilişki tarihinde on beş yaşından büyük olduğu ve cinsel ilişkiye rızası doğrultusunda girdiği ve sanıktan şikayetçi olmadığı ile tüm dosya kapsamı çerçevesinde eylemin 5237 sayılı Kanun’un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında kaldığı ve mağdurenin şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle de bu suçtan düşme kararı verilmesi, aynı şekilde sanık hakkında her kadar nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmış ise de sanık ile mağdurenin rıza ile bir araya geldikleri ve mağdurenin hürriyetinin tahdit edilmediği mağdur ve sanık beyanları sabit olduğu bu nedenlerle sanığın üzerine atılı söz konusu suçu işlemediği ve hakkında bu suçtan beraat kararı verilmesi gerektiği kanaatiyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
1.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmiş ise de, dosyada aynı mağdureye yönelik reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi karşısında, müdafii tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesinin mümkün olmamasından dolayı beraat ettiği suç yönünden vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Karar başlığında yazılmaması gereken …’in mağdur olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarih ve 2015/161 Esas, 2016/12 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.