YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/21117
KARAR NO : 2023/4899
KARAR TARİHİ : 30.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/776 E., 2016/465 K.
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının 13.02.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2015 tarihli ve 2014/636 Esas, 2015/686 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 16.06.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.
3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli ve 2015/776 Esas, 2016/465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın ifadesinde, olay tarihinde bir miktar bali kullandığını, bu maddeyi zaman zaman istediği zamanlar kullandığını, daha sonra Tayfun ve… ile birlikte yolda gezerken… ile birlikte bakkala girdiklerini, …un da bakkalın önünde park halindeki kamyonetin yanında kendilerini beklediğini, bakkaldan çıktıktan sonra …un…’a aracın kapısının açık olduğunu ve içinde çanta olduğunu söylediğini,…’ın da aracın içine girerek çantayı da alarak yanlarından kaçtığını, kendilerinin de o an yaşadıkları korkuyla kaçmaya başladıklarını ifade ettiği; sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde kullanımına ilişkin olarak evrakın asıl soruşturma dosyasından tefrik edildiği, sanığın uyuşturucu madde kullandığını ikrar ettiği,…Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 08.01.2014
tarihli raporunda sanığın idrar örneği laboratuar sonucunda, kannabinoid pozitif sonucu verdiği, yani kannabinoidin pozitif sonucu kişinin kuvvetle muhtemel marijuana (esrar) kullandığı anlamına geldiğinin tespit edildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın verilen denetime uymadığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılmış herhangi bir soruşturma olmadığı halde, hırsızlık ihbarı üzerine yapılan çalışmada ifadesine başvurulan sanığın savcılıkta alınan ifadesinde, olay günü bali kullandığını beyan etmesi üzerine yapılan tahlilde idrarında kannabinoid, amfetamin ve ekstazi tespit edildiği olayda; sanığın, bali kullandığını belirterek, bu suçtan soruşturma yapılmasını sağlaması ve resmi makamların bilgisinin bulunmadığı aşamada kendi beyanı ile suçunu ortaya çıkarması nedeniyle, hakkında 5237 sayılı Kanun’un 192 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli ve 2015/776 Esas, 2016/465 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
30.05.2023 tarihinde karar verildi.