YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/9089
KARAR NO : 2013/2123
KARAR TARİHİ : 24.01.2013

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/4, 22/3, 50/1a-3, 52/2-3.maddeleri gereğince; mahkûmiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Suç tarihinde saat 21.15 sıralarında, 171,02 promil alkollü sanığın sevk ve idaresindeki otomobiliyle seyri sırasında, şerit ihlali yapması üzerine karşı yönden gelen Halfeti İlçe Jandarma Komutanlığı’na ait devriye aracına çarpması neticesinde, iki jandarma erinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; tam kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kaza sırasında alkollü olmadığına, kusurunun bulunmadığına, eksik inceleme yapıldığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK’nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” kıstası uygulanamayacağı dikkate alınmaksızın, temel cezanın belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi,
2) Hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi esnasında uygulanan kanun ve maddenin belirtilmemesi suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hükmün 1. bendinden “sanığın güttüğü amaç ve saik” sözcüklerinin çıkarılmasına, 11. bendinin başına gelecek şekilde “5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi” ibaresinin eklenmesine, diğer hususların aynen bırakılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.