YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/3776
KARAR NO : 2023/14186
KARAR TARİHİ : 08.11.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2013/284 E., 2016/264 K.
SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama, hakaret, cinsel taciz, iftira
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye Ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
1-Sanık hakkında katılan …’ya karşı cinsel taciz, kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan ek kararın temyiz incelemesinde;
Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa’nın 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi gereğince hükümlerin temyizi mümkün olmadığından, mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararı Yasaya uygun bulunduğundan, bu karara karşı yapılan itirazın tebliğnameye uygun olarak 1412 sayılı Kanun’un 315/2. maddesi uyarınca reddiyle mahkemenin redde dair ek kararının, oy birliğiyle ONANMASINA,
2-Sanık hakkında katılan …’ya karşı silahla tehdit, katılan …’ya karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Kasten yaralama suçunun silah sayılan çekiçle işlenmesi sebebiyle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/3. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, Eşme Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2013/284 Esas, 2016/264 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden, eleştiri dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
3-Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın 08.05.2013 tarihinde soruşturma aşamasında alınan ifadesinde daha önceki beyanı sebebiyle hakkında şüpheli olarak işlem yapılan …’nın olay yerinde olmadığını, alkollü olması sebebiyle bu şekilde ifade verdiğini beyan etmesi karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı Yasa’nın 269/2. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş Eşme Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2013/284 Esas, 2016/264 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görüldüğünden hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,
08.11.2023 tarihinde karar verildi.