YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/27506
KARAR NO : 2013/10376
KARAR TARİHİ : 18.04.2013

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 2-b, 52, 53/6. maddelerigereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Katılanın yaralanması nedeniyle aldırılan 09.11.2009 tarihli geçici rapor ile aynı tarihli İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporuna göre, katılanın olay nedeniyle omuz çıkığı oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesi karşısında, katılana ait tüm tıbbi bilgi ve belgelerin Adli Kıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesine gönderilerek, yaralanmasının TCK’nın 89/2. maddesi kapsamında, kemik kırığı niteliğinde olup olmadığının veya yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı sorulmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi,
Kabul ve uygulamaya göre de;
Dosya kapsamına ve oluşa göre; sanığın, olay tarihinde yönetimindeki aracı ile neden olduğu kazada asli kusurlu olduğu tespit edilmiş ise de, kaza nedeniyle katılanın hafif şekilde yaralandığı belirtilmekle, sanığa ceza tayin edilirken ve iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olay sonucunda katılanın yaralanmasının niteliği ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle orantısız ceza tayini,
Sanığa verilen adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında yasal dayanak olan 5237 sayılı TCK’nın 52/2. maddesi ile taksitlendirme sırasında 52. maddenin 4. fıkrasının hükümde gösterilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.