Yargıtay Kararı 4. Ceza Dairesi 2021/13879 E. 2023/21833 K. 02.10.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/13879
KARAR NO : 2023/21833
KARAR TARİHİ : 02.10.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/233 E., 2015/728 K.
SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama
HÜKÜMLER : Beraat, hüküm kurulmasına yer olmadığına
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Karar vermeye yer olmadığı, ek kararın onanması, onama

Sanık … hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinde belirtilen hüküm niteliğinde bulunmadığı ve bu nedenle temyiz edilemeyeceği anlaşılmıştır.
Katılan sanıklar …, …, …’ın 20.10.2015 tarihli temyiz dilekçesi üzerine 05.11.2015 tarihli ek kararla katılan sanıklar …, …, … hakkında verilen kesin adli para cezalarına yönelik temyiz isteğinin reddine dair kararın katılan sanıklara tebliğ edildiği, ek kararın temyiz edilmediği, aynı şekilde katılan sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı ise yalnızca itiraz yolu açık olup itiraz yasa yolunun da tüketilmiş olduğu, bu karara yönelik de temyiz talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, temyizin katılan sıfatıyla sanıklar hakkında kurulmuş olan beraat ve hüküm kurulmasına yer olmadığı hükümleriyle sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile,
1. Sanık … hakkında katılan …’a karşı hakaret suçundan,
2. Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan,
3. Sanık … hakkında katılanlar …, … ve …’a karşı hakaret suçundan,
4. Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan,
5. Sanık … hakkında katılanlar …, … ve …’a karşı hakaret suçundan,
6. Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan,
7. Sanık … hakkında katılanlar …, … ve …’a karşı hakaret suçundan,
8. Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan,
9. Sanık … hakkında katılanlar …, … ve …’a karşı hakaret suçundan,
10. Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.
11. Sanık … hakkında katılan sanık …’a yönelik kasten yaralama suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanların temyiz isteği; kararı temyiz ettiklerine vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
02.04.2015 tarihinde taraflar arasında yaşanan kavgadan sonra 03.04.2015 tarihinde …, …, …, … ve …’in olay yerine gelerek …’ı darp ettikleri, …, …, … ve …’in ise …, … ve …’a hitaben “Sizi sinkaf ederiz.” demek sureti ile hakaret ettikleri, …, … ve …’nin ise …’ı darp ettikleri, böylece sanıkların üzerine atılı suçları işlediği iddia olunmuştur.
IV. GEREKÇE
1. Sanık … hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinde belirtilen hüküm niteliğinde bulunmadığı ve kararın temyiz edilemez olduğu anlaşılmıştır.
2. Sanıkların yargılama konusu hakaret ve kasten yaralama eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkraları uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıklar …, …, …, …’ın 08.09.2015 tarihli sorgu tarihi, sanıklar … ve …’ın 04.09.2015 tarihli sorgu tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
V. KARAR
1- Gerekçe bölümünün (1) nolu bendinde açıklanan nedenle sanık … hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinde belirtilen hüküm niteliğinde bulunmadığı ve kararın temyiz edilemez olduğu anlaşılmakla, dava dosyasının, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
2- Gerekçe bölümünün (2) nolu bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik katılanların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
02.10.2023 tarihinde karar verildi.