YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2023/1525
KARAR NO : 2023/2427
KARAR TARİHİ : 08.05.2023
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ecrimisil ve tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda; Yargıtay 8. Hukuk Dairesince, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazların ilaçlı mücadele ile naylon ve çöp toplama bedellerine ilişkin hüküm bozma kapsamı dışında bırakıldığı için bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazlar yönünden toplam 187.889,02 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline, 1939 ada 287 parsel sayılı taşınmaz yönünden ecrimisil talebinin reddine karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacılar vekilleri dava dilekçelerinde, 48 parsel sayılı taşınmazın müvekkillerinin murisi adına kayıtlı iken, davalı Belediyenin dava konusu parsele çöp dökmesi nedeni ile müdahalede bulunduğundan bahisle açılan el atmanın önlenmesi, ecrimisil ve tazminat davası sonucunda, Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.05.2012 tarihli kararı ile 48 parselin krokide belirtilen kısmının davalı … adına tesciline, 2002 – 2006 dönemi için belirlenen ecrimisil bedelinin, çöplük alanı dışındaki naylon toplama bedeli, ilaçlama ve komşu parsellerdeki 1998 – 2007 dönemi için kira kaybının müvekkillerine ödenmesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, 48 parselin 3 parçaya ifraz olarak, 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazların vekil edenleri adına, 287 parselin ise davalı … adına tescil edildiğini, davalının mahkeme kararına rağmen eylemlerine devam ettiğini belirterek, kamulaştırılan kısım olan 287 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak, dava konusu taşınmaz bedelinin müvekkillerine ödendiği tarihten geriye doğru 3 yıl 2 ay haksız kullanım karşılığı şimdilik 6.100,00 TL ecrimisil bedelinin, çöplük alanlar dışındaki dava dilekçesinde belirttiği taşınmazlara ilişkin olarak çöp toplama, ilaçlama bedellerinin ve 286, 288 parsel sayılı taşınmazların kiralanamamasından kaynaklanan kira kayıplarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili, dava konusu ecrimisil istenen taşınmazın Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin kesinleşen kararı ile Belediye adına kayıt ve tescile karar verildiğini, 02/02/2007 tarihinden itibaren hesaplanan bedelin davacılara ödendiğini, bu tarihten sonra ecrimisil talep edilmesinin sebepsiz zenginleşmeye neden olacağından hukuka uygun bulunmadığını, davacıların çöp alanı bitişiğinde bulunan taşınmazlar için talep ettikleri tazminatların hukuki dayanaktan yoksun ve fahiş olduğunu, zarar gördüğü iddia edilen taşınmazların mera kapsamında bulunduğunu, ecrimisil isteğinin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli ve 2015/1 Esas, 2016/355 Karar sayılı kararıyla, davanın kabulüne, 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazların kira kaybı bedeli olarak 187.889,02 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara eşit olarak verilmesine, 1939 ada 287 parsel sayılı taşınmaz yönünden toplam 35.705,92 TL ecrimisilin davalıdan tahsili ile davacılara eşit olarak verilmesine, davacı … lehine toplam 19.314,86 TL, davacı … lehine toplam 14.339,69 TL, davacı … lehine toplam 3.987,15 TL, davacı … lehine toplam 20.264,45 TL ilaçlı mücadele, naylon ve çöp toplama bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
A. Bozma Kararı
1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 11.02.2020 tarihli ve 2018/10525 Esas, 2020/1184 Karar sayılı kararıyla; çöp toplama ve ilaçlama bedellerine hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, davacıların kamulaştırmasız el atma nedeniyle açtıkları tazminat davasının tarihi dikkate alınarak, 287 parsel sayılı taşınmaza ilişkin ecrimisil talebinin reddi gerektiği, davacılar 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazlara yönelik “kira kaybı bedeli” adı altında tazminat talebinde bulunmuş ise de, iddianın ileri sürülüş şekline göre davacıların istemi, ecrimisile ilişkin olduğu, 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazlara yönelik, dairenin ilkelerine göre, davalının süresinde verdiği cevap dilekçesinde zamanaşımı itirazında bulunduğu hususu da gözetilerek davalı aleyhine belirlenecek olan ecrimisile hükmedilmesi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacılar 287 parsel sayılı taşınmaza yönelik kamulaştırmasız el atmaya dayalı tazminat davasının açıldığı 02.02.2007 tarihinden sonrası için ecrimisil talep edemeyeceklerinden, bu taşınmaza ilişkin ecrimisil talebinin reddi gerektiği, 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazların ilaçlı mücadele ile naylon ve çöp toplama bedellerine ilişkin ilk hükümde verilen kararın bozma konusu yapılmadığı, bilirkişi ek raporunda hesaplanan ecrimisil bedeli davacı tarafın talebinden daha fazla ise de, davacı tarafın önceki hükmü temyiz etmediği, katıldığı ilk celsede bozma ilamına karşı direnilmesini talep ettiği, yalnızca davalı tarafın temyizi üzerine kararın davalı lehine bozulduğu, dolayısı ile davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu belirtilerek, davalı lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilmek suretiyle, 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazların ilaçlı mücadele ile naylon ve çöp toplama bedellerine ilişkin hüküm bozma kapsamı dışında bırakıldığı için bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, 1939 ada 286 ve 288 parsel sayılı taşınmazlar yönünden toplam 187.889,02 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline, 1939 ada 287 parsel sayılı taşınmaz yönünden ecrimisil talebinin reddine karar verilmiştir.
VI. TEMYİZ
A. Temyiz Yoluna Başvuranlar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
B. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyizinde, 287 parsel sayılı taşınmazın çöp dökme işlemi için kamulaştırıldığını, diğer 286 ve 288 parsellerde herhangi bir çöp depolaması söz konusu olmadığını, bu parsellere yönelik ecrimisile hükmedilmesinin yanlış olduğunu, belirlenen ecrimisil bedelinin ise fahiş olduğunu ileri sürmüştür.
C. Gerekçe
1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme
Uyuşmazlık, ecrimisil ve tazminat istemine ilişkindir.
2. İlgili Hukuk
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “Mülkiyet İlişkisi” başlıklı 722 inci maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.
3. Değerlendirme
1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VII. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,
Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,
Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,
Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,
08.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.