Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2020/6057 E. , 2022/5203 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2020/6057
Karar No : 2022/5203
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : …
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu … Tekstil Ürünleri Pazarlama ve Ticaret Limited Şirketinin vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … ve … sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı adına düzenlenen ödeme emirleri içeriği borçları içeren ödeme emirlerinin asıl borçlu şirkete tebliğine ilişkin tebliğ alındıları incelendiğinde ödeme emirlerinin şirket temsilcisine muhtelif tarihlerde tebliğ edildiği, asıl borçlu şirket nezdinde usulüne uygun olarak kesinleşen amme alacaklarının malvarlığı bulunmayan bu şirketten tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması üzerine amme alacaklarının ilgili bulunduğu dönemde kanuni temsilci sıfatını haiz olan davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emirlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … tarih ve … sayılı ödeme emrinin 2010 yılı kurumlar vergisi ile 2010/Ocak-Mart ve Nisan-Haziran dönemleri gecikme zammına ilişkin kısmı yönünden; asıl borçlu şirketin beyanı üzerine tahakkuk eden kurumlar vergisi ve gecikme zamlarına ilişin olduğu, şirket kanuni temsilcisi sıfatıyla hakkında takip yapılan davacının bahsi geçen amme alacaklarının gerek beyan gerekse vade tarihlerinde şirket kanuni temsilcisi olmadığı görüldüğü, sorumlu tutulamayacağı şirket borçlarının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin bu kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, … tarih ve … sayılı ödeme emrinin 2006/Aralık dönemi vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ve gecikme faiziyle 2006 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve gecikme faizine ilişkin kısmı yönünden; asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emrinin 02/11/2011 tarihinde tebliğ edildiği, gerek uyuşmazlık konusu ödeme emirlerine konu amme alacağının şirket tarafından yapılan yapılandırmalara dahil edildiği, gerekse asıl borçlu şirkette davacının ayrılmasının ardından kanuni temsilci olarak görev alan ve davacıyla sorumluluk dönemleri farklı olduğundan davacının sorumlu olduğu dönemlere ilişkin borçlar açısından hakkında uygulanan haciz işlemi nedeniyle davacının sorumlu tutulduğu amme alacaklarına dair tahsil zamanaşımı süresini kesme kabiliyeti bulunmayan dava dışı …’e ait araçlara konulan hacizler dışında şirket malvarlığına uygulanan bir haciz işleminin varlığı yönünde bir bilgi ve belgenin dava dosyasında bulunmaması ve tahsil zamanaşımını kesen hallerden birisinin uyuşmazlık konusu olayda bulunduğuna dair bir beyan veya belgenin davalı idarece dava dosyasına sunulmaması nedeniyle en son 02/11/2011 tarihinde asıl borçlu şirkete ödeme emri tebliğiyle kesilen tahsil zamanaşımı süresinin 31/12/2016 tarihinde dolduğu, davacı adına düzenlenen … sayılı ödeme emrinin tebliğ tarihi olan 08/09/2019 tarihi itibarıyla amme alacağının zamanaşımına uğradığı sonucuna ulaşıldığından, zamanaşımına uğrayan alacağın tahsili amacıyla tesis edilen ödeme emrinin bu kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, … tarih ve … sayılı ödeme emri yöünden; davacı adına düzenlenen ödeme emri içeriği borçların, asıl borçlu şirket adına düzenlenen … tarih ve …, … tarih ve …, … tarih ve … sayılı ödeme emirleri düzenlenerek davalı idarenin beyanına göre 10/07/2016 ve 25/04/2017 tarihlerinde ilanen tebliğ edildiği, dava dosyasında bulunan ilgili tebliğ alındılarının incelenmesinden, her üç ödeme emrine ilişkin tebliğ alındılarındaki şirketin adresinde bulunmadığına dair şerhlerin yalnızca dağıtıcı tarafından imzalandığı ve sonrasında kanuni temsilcinin o tarihlerdeki mernis adresi dışındaki bir adrese gidilerek adresinde tanınmadığı tespiti üzerine ödeme emirleri için ilanen tebliğ usulüne geçildiğinin anlaşıldığı, bu durumda; asıl borçlu şirketin adreste bulunamama halinin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 102. maddesi uyarınca, maddede yer alan kişiler tarafından imzalanmak suretiyle tespit edilmediği, usulüne uygun tebliğin tamamlanmaması nedeniyle, şartları oluşmadan yapılan ilanen tebliğin hukuki sonuç doğurmayacağı açık olduğundan, usulüne uygun kesinleşmeyen amme alacağının tahsili amacıyla davacı adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulüne, Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Asıl borçlu şirket hakkındaki takibat işlemlerinin tamamlandığı borcun karşılanamayacağının tespiti üzerine kanuni temsilci sıfatıyla davacının takip edilmesinin yerinde olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1.Davalının temyiz isteminin reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın … Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 27/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.