Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2020/2097 E. , 2022/4552 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2020/2097
Karar No : 2022/4552
TEMYİZ EDEN (DAVALI): … Belediye Başkanlığı
KARŞI TARAF (DAVACI): … Terekesi İdare Memurluğu
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU: … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı tereke yöneticiliği tarafından, müteveffa …’in maliki olduğu taşınmazları için re’sen tarh edilen 2018 yılı bina vergisi ile 2017 ila 2018 yılları için kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu edilen vergi/ceza ihbarnamelerinin … adına düzenlendiği, bu şahsın ise 01/03/2016 tarihinde vefat ettiği, mirasını vasiyetname ile bazı tüzel ve gerçek kişilere bıraktığı, ancak hazine tarafından vasiyetnamenin iptali davası açıldığı ve … Sulh Hukuk Mahkemesinin tereke idare memurluğuna atandığı, her ne kadar tapuda taşınmazlar geçici olarak bu kişi adına görünmeye devam etse de, emlak vergisi mükellefiyetinin ölüm tarihi itibariyle sona erdiği, bu tarihten sonra verginin mükellefi olmayan … adına tarhiyat yapılamayacağı, dava konusu tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı, diğer taraftan, dava konusu ihbarnameler içeriği olan 519.820,00-TL bina vergisi aslının, tereke idare memurluğu tarafından 16.05.2018 tarihinde ödendiği, buna rağmen, davalı idarece 31.01.2018 tarihinde düzenlenen ihbarnamelerin 02.07.2018 tarihinde tereke idare memurluğuna tebliğ edildiği, bu nedenle de tarhiyatın yerinde olmadığı, ayrıca, Emlak Vergisi Kanunu’nda 9.4.2002 tarihinden itibaren beyanname verme zorunluluğu kaldırılarak emlak vergisi bildirimi verilmesi gereken hallerde mükellefin bildirim vermemesi durumunda verginin idarece tarh edileceği kuralı benimsendiğinden ve vergi ziya-ı cezası kesileceğine dair bir hükme yer verilmediğinden, idarece, 2017-2018 yıllarına ilişkin bina vergileri üzerinden ceza kesilmesinin mümkün olmadığı, kesilen vergi ziyaı cezalarında bu nedenle de hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usule ve hukuka uygun olduğu, kararın kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı belirtilerek davalı istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Varis bildirimi verilmediği, kesilen cezada hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1.Davalının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle kabulüne ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3.Temyiz isteminde bulunandan 492 sayılı Harçlar Kanunu’na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca hesaplanacak nispi harcın alınmasına,
4.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın … Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 04/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.