Danıştay 3. Daire Başkanlığı         2019/4758 E.  ,  2022/3534 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2019/4758
Karar No : 2022/3534

TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) … Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ: Av. …
2- (DAVALI) … Vergi Dairesi Başkanlığı
VEKİLİ: Av. …

İSTEMİN KONUSU: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:…sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı şirketin çalışanlarına yaptığı kayıt dışı ücret ödemeleri üzerinden tevkifatta bulunmadığına yönelik saptamaları içeren vergi inceleme raporuna istinaden 2015 yılının tüm dönemleri için re’sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı’nın yürüttüğü soruşturma kapsamında elde edilen bilgi ve belgelere istinaden düzenlenen bilirkişi raporu ve bu rapordaki veriler esas alınarak tanzim edilen vergi inceleme raporundaki tespitler ile çalışan ifadelerinden, davacının 2015 yılında çalışanlarına kayıt dışı olarak elden ücret ödemesi yaptığı ve bu ödemeler üzerinden gelir vergisi kesintisi yapmadığının sabit olduğu, kayıt dışı yapılan bu ödemelerin vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde yasal defterlerine yansıtmadan muhasebe programında X başlıklı belge türü altında kaydedilmesi nedeniyle vergi ziyaına 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesinde belirtilen fiillerle sebep olunduğu, bununla birlikte kayıt dışı ödenen ücret tutarının içerisinde 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 25. maddesine göre gelir vergisinden istisna edilmiş olan kıdem tazminatı ödemelerinin bulunduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı ödemelerinden kaynaklanan tutar üzerinden tarh edilen cezalı vergi kaldırılmış, diğer kısımlara isabet eden vergi ve cezalar yönünden ise dava reddedilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :
Davacı tarafından, inceleme raporunun dayanağı olan bilirkişi raporundaki tespitlerin tamamının kendileriyle paylaşılmaması nedeniyle savunma haklarının kısıtlandığı, kayıt dışı ödendiği iddia edilen ücretlerle ilgili çalışan ifadelerine başvurulmadığı, matrah farkının yanlış hesaplandığı, vergi inceleme tutanağında yorum ve kanaate dayalı ifadelerin yer alması nedeniyle ispat vasıtası olma niteliğini kaybettiği, raporda kayıt dışı olduğu iddia edilen ödemelerin tespitine yönelik somut bir tespit bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
Davalı idare tarafından, davacı şirketin bir kısım ücret ödemelerini kayıt dışı olarak elden ödediği tespit edilmesi nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin 4. bendi uyarınca dönem matrahlarının re’sen takdir edildiği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI :
Davacı tarafından savunma verilmemiştir.
Davalı idare tarafından, dava konusu tarhiyatın usul ve hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…’IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz istemlerinin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2022 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.