Danıştay 8. Daire Başkanlığı 2022/5892 E. , 2022/5216 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2022/5892
Karar No : 2022/5216
TEMYİZ EDEN (DAVACI) : … İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI) : … İl Özel İdaresi
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Sivas ili, … mahallesi, Kızılırmak yatağı üzerinde ruhsatsız alandan kum-çakıl malzemesi alındığından bahisle 3213 sayılı Maden Kanunu’nun 12. maddesi uyarınca davacı şirkete verilen idari para cezasının tahsili amacıyla Sivas İl Özel İdaresi Mali Hizmetler Müdürlüğü İcra Takip Servisi’nce düzenlenen … tarih ve …-…-… sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; 3213 sayılı Kanun’un 12. maddesi uyarınca verilen para cezaları 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre takip ve tahsil edileceğinden ve 3213 sayılı Kanunun 13/3 maddesinde de verilen idari para cezalarına karşı yargı yoluna başvurulmasının takip ve tahsilatı durdurmayacağı hususu hüküm altına alındığından kesinleşme koşulunun aranmayacağı, ödeme emrinin dayanağı olan idari para cezasının verilmesine dair encümen kararının iptali için açılan dava Mahkemenin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile reddedildiğine ve idari para cezalarının takip ve tahsili için borcun dayanağını teşkil eden İl Encümeni kararının kesinleşmesine gerek bulunmadığına göre dava konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı tarafından, taraflarına 08.01.2020 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrinin dayanağı olan dava konusu işlemin tebliğinin yapılmadığı, cezanın fahiş miktarda olduğu, zira davacının yürüttüğü Sivas Millet Bahçesi işi için ruhsatsız olarak alındığı belirtilen kum-çakıl malzemesinin alanın tamamında dahi kullanılamayacak miktarda olduğu, keşif yapılmaksızın, eksik inceleme neticesinde verilen kararda hukuka uygunluk olmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davacı/Davalı idare tarafından,
belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun ‘Temyiz’ başlıklı 46. maddesinde; Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay’da, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, ‘Temyiz dilekçesi’ başlıklı 48. maddesinin 6. fıkrasında; temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapılması veya kesin bir karar hakkında olması halinde de kararı veren merci, temyiz isteminin reddine karar verir. İlgili merciin bu kararları ile bu maddenin 2 nci fıkrasında belirtilen temyiz isteminde bulunulmamış sayılmasına ilişkin kararlarına karşı, tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği, 7. fıkrasında; temyizin kanuni süre içinde yapılmadığı veya kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşıldığı hâllerde, 2 ve 6 ncı fıkralarda sözü edilen kararların, dosyanın gönderildiği Danıştayın ilgili dairesi ve kurulunca, kesin olarak verileceği hükme bağlanmıştır.
Dava dosyasının incelenmesinden, Bölge İdare Mahkemesi kararının 27/05/2022 tarihinde e-tebligat işlemlerinin başlatıldığı, 01/06/2022 tarihinde tebligatın alıcının hesabına iletilmesini mütakip mevzuatta belirtilen süre sonunda otomatik olarak okundu sayıldığı, bu tarihi izleyen günden itibaren, kararda açıkça temyiz süresinin otuz gün olduğu belirtilmiş olmasına rağmen, 2577 sayılı Yasa’nın 46/2. maddesinde öngörülen otuz günlük temyiz süresi geçirildikten sonra 04/07/2022 tarihinde UYAP kayıtlarına giren dilekçe ile temyiz başvurusunda bulunulduğu görülmektedir.
Bu durumda; Bölge İdare Mahkemesi kararına karşı en geç 01/07/2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulması gerekirken, 04/07/2022 tarihinde kayıtlara alınan dilekçe ile temyiz isteminde bulunulduğu anlaşıldığından, temyiz başvurusunun esasının süre aşımı nedeniyle incelenmesinin mümkün olmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle,
1. TEMYİZ İSTEMİNİN SÜRE AŞIMI NEDENİYLE REDDİNE,
2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … İdari Dava Dairesi’ne gönderilmesini teminen dosyanın … İdare Mahkemesine gönderilmesine, kesin olarak, 28/09/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.