YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/8873
KARAR NO : 2014/33539
KARAR TARİHİ : 11.11.2014

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. İŞ MAHKEMESİ
TARİHİ : 05/06/2013
NUMARASI : 2008/801-2013/401

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye alacağı, prim alacağı ile fark ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, genel tatil, ikramiye, prim ve ücret alacaklarını istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece , toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,
2- Mahkemece, davacının fazla çalışma ücreti talebi kabul edilmişse de hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığı görülmüştür. Bilirkişi raporundaki hesap tarzı anlaşılamadığından , davacının günlük çalışma saatlerini , ara dinlenme sürelerini ve buna göre haftalık çalışma saatlerini gösterir denetime elverişli rapor alınarak fazla mesai yönünden sonuca gidilmelidir.
3-Ayrıca, mahkemece hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA , peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.