YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/11154
KARAR NO : 2014/8422
KARAR TARİHİ : 11.03.2014

Tebliğname No : 6 – 2011/220202
MAHKEMESİ : Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 01/03/2011
NUMARASI : 2008/301 (E) ve 2011/153 (K)
SUÇ : Hırsızlık, silahlı kasten yaralama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
1-Sanık Ç.. D.. hakkında silahla kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak,
Sanığın adli sicil kaydında yer alan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/983 Esas 2005/646 Karar sayılı 9 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin 24.8.2006 tarihinde infaz edilen ilamın tekerrüre esas alınması gerektiği halde, sanık hakkında tekerrür maddesi ile uygulama yapılırken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde diğer sanık S.. E..’e ait bulunan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/970 Esas 2006/482 Karar sayılı 4 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin 26.1.2007 tarihinde kesinleşen tekerrüre esas ilamın belirtilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık Ç.. D..’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 Sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 Sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 Sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine “Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/983 Esas 2005/646 Karar sayılı 9 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin 24.8.2006 tarihinde infaz edilen ilamın tekerrüre esas alınması” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2-Sanıklar Ç.. D.. ve S.. E.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1-Dosya içinde mevcut 29.3.2008 tarihli görgü tespit tutanağına göre, müşteki Ö. B..’a ait araç üzerine yapılan incelemede, aracın sol kilit kısmında herhangi bir zorlama izinin bulunmadığı, sağ kapı kilidinin ise zorlamadan dolayı dönmüş olduğu, kilit üzerinde bulunan metal bölümde ise küçük çizik izlerinin bulunduğu, kapı kilit ve camların sağlam olduğunun tespit edilmiş olmasına göre müştekiye ait kilitli araçtan hırsızlığa kalkışma suçlarından eylemlerine uyan TCK’nın 142/1-b maddesi yerine yazılı şekilde hüküm kurularak fazla cezaya hükmedilmesi,
2-Sanık S.. E..’in adli sicil kaydında yer alan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/970 Esas 2006/482 Karar sayılı 4 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin 26.1.2007 tarihinde kesinleşen ve tekerrüre esas bulunan ilamı ile sanık Ç.. D..’ın adli sicil kaydında yer alan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/983 Esas 2005/646 Karar sayılı 9 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin 24.8.2006 tarihinde infaz edilen ve tekerrüre esas bulunan ilamların infazda tereddüt oluşturacak şekilde sanıkların birbirleri yerine yazılarak, yazılı şekilde hüküm kurulması,
3-Birlikte suç işleyen sanıklar hakkında ortak yapılan yargılama giderlerinin, payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, dayanışmalı olarak tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ç.. D.. ve S.. E..’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.3.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.