YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/13764
KARAR NO : 2014/5411
KARAR TARİHİ : 24.03.2014

Tebliğname No : 3 – 2011/330446
MAHKEMESİ : Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 03/02/2009
NUMARASI : 2008/411 (E) ve 2009/83 (K)
SUÇ : Güveni kötüye kullanma, yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Katılanın, cezaevine girmeden bir buçuk iki hafta önce sanıklarla özürlü oğluna bakıp gözetmeleri için aylık 800,00 TL karşılığında anlaştığı, cezaevine girerken de, çocuğunun bakım ihtiyaçlarını gidermeleri için bir miktar daha para verdiği, daha sonraki zamanlarda da parça parça para gönderdiği, ayrıca gözaltı işlemleri sırasında gerekli durumlarda kullanmaları ve cezaevinden çıktıktan sonra geri iade etmeleri için sanıklara para verdiği, ancak sanıkların bu paraları şikayetçinin oğlu için kullanmayarak kendi yararlarına sarf ettikleri, ayrıca mağdur D.. O..’ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıklarının iddia ve kabul olunması karşısında, sanıkların eylemlerinin TCK’nın 155/2 ve 43. maddelerinde yer alan zincirleme şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve yaralama suçlarını oluşturup oluşturmayacağının değerlendirilmesi görevinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, katılan ve vekili ile sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.