Danıştay 7. Daire Başkanlığı         2020/991 E.  ,  2022/2003 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
YEDİNCİ DAİRE
Esas No : 2020/991
Karar No : 2022/2003

TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı…
VEKİLİ : Av. …

KARŞI TARAF (DAVACI) : … Servisi Anonim Şirketi
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : …Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı kargo şirketine kayıtlı araçta yapılan aramada muhtelif gönderici ve alıcılara ait kolilerde bandrolsüz sigara bulundurulduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu’nun 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016 yılının Şubat dönemi için re’sen tarh edilen özel tüketim vergisi ve tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle bir buçuk kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 8. maddesinde düzenlenen sorumluluk kavramının vergi sorumluluğu olmadığı, yorum yoluyla da böyle bir anlam çıkarılamayacağı, kargo şirketi olan davacının, taşıttırılan emtiayı kontrol vazifesinin bulunmadığı, sadece ihbar ve süphe halinde yetkili ve görevlilerinin nezaretinde taşıyıcının kontrol yükümlülüğün emredici olmayan kanun olarak düzenlendiği ve davacı kargo firmasının cezaya müstelzim fiillere yönelik kastının bulunduğuna ilişkin somut tespit veya kuvvetli kanaat oluşturacak tespitin yapılmadığı görüldüğünden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI :1 seri no’lu Özel Tüketim Vergisi Genel Tebliğinde, bulundurma kavramının, bu malları aracında, işyerinde veya herhangi bir yerde bulunduranlar olduğu şeklinde açıklandığı, belirtilen mevzuat uyarıca yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1…. Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliği ve bir örneğinin de Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 12/05/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.