YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/552
KARAR NO : 2015/11417
KARAR TARİHİ : 07.12.2015

Tebliğname No : 14 – 2012/212328
MAHKEMESİ : Kaş Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 12.04.2012
NUMARASI : 2011/532 Esas, 2012/372 Karar
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Tüm dosya içeriğinden, sanık A…’in eşi olan mağdure H…’nin cep telefonunda erkek bir şahsa ait mesajlar görmesi sebebiyle tartışmaya başladıkları, sanığın mağdureyi evin yatak odasına kilitleyerek, telefonu alıp mesajları kontrol etmek istediği, ancak bu sırada mağdurenin kilitli bulunan yatak odasının camından kolayca kurtulma imkanının bulunduğunu düşünerek sanığın evin dışına çıkıp pencerenin önünde mesajları okuduktan sonra evin içine geri döndüğü anlaşılmaktadır.
Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerdiği ve fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesini gerektirdiği, olayda ise mağdurenin yatak odasında çok kısa bir süre kaldığı, ayrıca dosya içerisindeki kroki ve evi dışardan gösteren fotoğraflar, tanık, mağdure ve sanık A…’in anlatımları ile sabaha doğru A…’in evin yatak odasına camdan kolaylıkla girerek mağdureyi yaraladığı da göz önünde bulundurularak mağdurenin kilitli olduğu yerden kolayca kurtulma imkanının olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde A… açısından atılı suçun unsurlarının oluşmadığı, diğer sanıklar F… ve A…’nin ise A…’in kendilerini arayıp çağırması üzerine eve geldiklerinde mağdure H…’nin bulunduğu yerden çıkartılmış olması nedeniyle bu sanıkların mağdurenin hürriyetini kısıtlamaya yönelik bir eylemlerinin bulunmadığı anlaşılmakla, mevcut haliyle sanıkların eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğu ve ek savunma hakkı verilerek bu suçtan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle hüküm kurulması,
Kanuna aykırı, sanıklar A… ve F…, sanık A… müdafii, katılan H…’nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.