YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/3267
KARAR NO : 2015/39029
KARAR TARİHİ : 30.03.2015

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın belinde taşıdığı 25 cm uzunluğundaki parlak metalden yıldız motor anahtarını gecenin karanlığında elini beline atarak mağdura teşhir ettiği, anahtarı bıçak sanarak korkan mağdurun direnç gösteremediği, buna göre yağmanın unsuru olan tehdit eylemi yönünden teşhir edilen anahtarın TCK’nın 6. maddesine göre silah vasfında olduğu ve suçun silahla işlendiğinin anlaşılması karşısında mağdurun anahtarın bıçak olmadığını öğrenmesinden sonraki beyanlarına dayanılarak suçun silah gösterilmeden işlendiğinin kabul edilmesi, TCK’nın 149/1-a-h hükmündeki nitelikli hallerin birlikte gerçekleşmesine rağmen TCK’nın 61. maddesine göre temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi, sanığın mağdurun üzerini arayarak sigara istediği, telefonunu aldıktan sonra açamadığı için geri verdiği, daha sonra cüzdanının içindeki 20,00-TL parasını ve otobüs kartını alıp cüzdanı iade ettiği, sanığın eylemini aldığı para ve otobüs kartına özgülemediği, bu nedenle TCK’nın 150/2. maddesinin koşulları gerçekleşmediği halde bu hüküm gereğince sanığın cezasında indirim yapılması, suçta kullanılan anahtarın TCK’nın 54/1 maddesine göre müsaderesine karar verilmesi gerekirken sanığa iadesine karar verilmesi doğru görülmemiş ise de karşı temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni sayılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu’nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK’nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün son fıkrasına “Rapor ve davetiye masrafından ibaret 20,00-TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” ibaresi yazılmak suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.