YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/586
KARAR NO : 2015/1119
KARAR TARİHİ : 10.02.2015

MAHKEMESİ : Adana 3. Sulh Hukuk Mahkemesi
TARİHİ : 30/09/2014
NUMARASI : 2009/1909-2014/1051

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, kira sözleşmesinin feshi nedeniyle sözleşmeden kaynaklanan cezai şart niteliğindeki tazminatın davalı kiracıdan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davaya dayanak yapılan ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 16.04.2008 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli sözleşme ile davacının hissedar olduğu 3957 ada 1 parselde kayıtlı taşınmazın 556 m² lik kısmı restoran ve çaybahçesi olarak kullanılmak üzere davalıya kiralanmış olup, davacı kiralayan 07.04.2009 tarihli ihtar ile Bakanlık Maliye Müfettişleri tarafından düzenlenen raporlarda kiralanan taşınmazın Kıyı Kanunu kapsamında kaldığı, kiralama işlemlerinin 3621 Sayılı” Kıyı Kanunu” ve bu kanun’un uygulanmasına dair yönetmelik hükümleri değerlendirilmeksizin yapıldığı ve bu sözleşmelerin feshedilmesi gerektiği bildirildiğinden davalı ile yapılan kira sözleşmesinin 2886 sayılı kanun’un 62.maddesi gereğince fesih edildiğini belirtmiş, açılan iş bu davada ise sözleşmenin 13.maddesi gereğince son bir yıl kira bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Kıyılar devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, kıyılara dair yasal düzenlemeler (3621 sayılı Kıyı Kanun’unun 6.maddesi, Anayasanın 43 maddesi ve Kıyı Kanun’unun uygulanmasına dair yönetmeliğin 13 maddesi) kamu düzenine ilişkin olmakla taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin konusu olamayacağından mahkemece kira sözleşmesinin bu gerekçe ile geçersiz olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile sözleşmenin geçersiz olduğunun kabul edilmesi doğru değil ise de hükmün bu nedenle bozulup yeniden yargılama yapılmasından yarar görülmediğinden, sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesinin bu şekilde düzeltilmesine 6100 Sayılı HMK’ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 438.maddesi gereğince hükmün bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.