YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/20250
KARAR NO : 2015/11792
KARAR TARİHİ : 24.06.2015

Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Gece vakti, idaresindeki otomobil ile, meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, üç şeritli 9,5 metre genişliğindeki 70 km hız tahdidi bulunan D-100 Güney Karayolunda mahallin hız limitlerinin üzerindeki bir hızla ve önünde aynı yönde seyir halinde olan katılanların içinde bulunduğu aracı oldukça yakın mesafeden takiple seyir halindeyken, önündeki aracı geçmek üzere aniden sağ şeride yöneldikten hemen sonra direksiyonu bir anda sola çevirerek geçmekte olduğu aracın sağ yan arka kısmına çarpıp aracın sol ileriye doğru savrulmasına sebebiyet veren ve olay yerinden kaçarak kendisine bir hafta sonra ancak ulaşılabilen sanığın, eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğu, tayin olunan cezasında TCK’nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle, sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeter nitelikte delil bulunmadığına, kusura, TCK’nın 50, 51, 62. ve CMK’nın 231/5. maddelerinin uygulanması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Olay nedeniyle birden fazla kişinin yaralanmasına sebebiyet veren sanığın sadece TCK’nın 89/4. maddesi gereğince cezalandırılması ile yetinilmesi, temel ceza tayini sırasında dikkate alınması gereken katılanların yaralanmalarının niteliğine ilişkin uygulama yeri bulunmayan TCK’nın 89/2-b maddesinin ayrıca hüküm fıkrasında gösterilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının temel ceza tayinine ilişkin ilk bendindeki TCK’nun 89/2-b-4 maddesi” ibarelerinin çıkartılarak yerine “TCK’nın 89/4. maddesi” ibaresinin getirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.