YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/17194
KARAR NO : 2015/2911
KARAR TARİHİ : 04.03.2015
MAHKEMESİ : … FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada … Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/06/2013 tarih ve 2010/220-2013/158 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin tek ve resmi şekilde çalışan ulusal haber ajansı olduğunu, faaliyeti neticesinde elde ettiği resimleri, haberleri izinsiz ve bedelini ödemeden … tarafından kullanıldığını, imtiyaz sahibi davalı … ile aralarında abonelik sözleşmesi bulunmamasına karşın muhtelif zamanlarda ajanslarına ait fotoğrafları ve haberlerini kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, fotoğrafların ve haberlerin bedeli olan 12.080,27 TL’nin fatura tarihi itibariyle işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davaya konu edilen haberlerin halka açık törenler ve basın toplantısı olduğunu, … ait fotoğrafların internette bulunduğunu, bir kısım haberlerin …’den ve …’den, …. Gazetesi’nden alındığını, … ve … haber ajanslarından gönderildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu edilen fotoğraf ve haberlerin eser niteliğinde bulunmadıkları, hesap bilirkişisince belirlenen fatura bedellerinin raiç değeri yansıttığı ve hakkaniyete uygun bulunduğu, bu miktarın haksız rekabete ilişkin davacı zararını karşılayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 4.376,22 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili ve davalı asil tarafından temyiz edilmiştir.
Davalı tarafın temyiz istemi süresi içerisinde yapılmadığı gerekçesiyle mahkemenin 13.10.2014 tarihli ek kararı ile reddedilmiştir.
Davalı asil, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.
1-Mahkemenin 13/10/2014 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararı temyiz eden davalı asile 22/10/2014 günü tebliğ edilmiş ve temyiz talebinin reddine dair karar HUMK’nın 434. maddenin atıf yaptığı 432. maddenin son fıkrasında yazılı yedi günlük süre geçirildikten sonra 04/11/2014 günü davalı asil tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK’nın 434’üncü maddesinde açıklanmıştır. Buna göre, temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının da yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz isteminde bulunan davalı asil tarafından temyiz posta gideri ve harç yatırılmadan ve temyiz defterine kayıt ettirilmeyen temyiz dilekçesinin esasen incelenme kabiliyeti de bulunmamaktadır. Aynı Yasa’nın 432/4. maddesine göre süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay da bu konuda karar verebileceğinden, davalı asilin mahkemenin 13/10/2014 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden ve temyiz dilekçesinin incelenme kabiliyeti olmadığından reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı asilin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 49,30 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine, istek halinde aşağıda yazılı 296,50 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, 04/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.