Yargıtay Kararı 15. Ceza Dairesi 2013/8041 E. 2015/20986 K. 19.02.2015 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/8041
KARAR NO : 2015/20986
KARAR TARİHİ : 19.02.2015

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, tehdit
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Katılanın sahibi olduğu ve iddia bayiliği üzerine faaliyet gösteren iş yerinde çalışan ve müşterilerden para tahsil etme ile kuponlarına ikramiye çıkan müşterilere para ödeme yetkisi bulunan sanığın, suç tarihinde iddia paralarının bulunduğu kasanın günlük hasılat toplamı olan 3000 TL para ile müşteriye ait 1.124 TL ikramiye çıkan kuponu alarak kaçtığı, katılanın durumu polise bildirmesinden sonra sanığın kendine ait cep telefonundan aynı iş yerinde çalışan tanık …’a ait cep telefonu vasıtasıyla katılana yönelik olarak “abi senin yerin bende ayrı ama o … olacak y…ğa söyle annemgili rahatsız edip durmasın, gelir kafasına sıkarım, benim kaybedecek bir şeyim yok“ şeklinde mesaj attığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve tehdit suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, iddia kuponu ve tüm dosya kapsamına göre suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.02.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.