YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/5194
KARAR NO : 2015/4758
KARAR TARİHİ : 17.03.2015

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Önceden tanışan müşteki ve hükümlünün, müştekinin kullandığı suça konu oto ile gelip çay bahçesinde bir masada otururken, müştekinin cüzdan, cep telefonu ve otonun anahtarını masada bırakıp tuvalete gittiğinde, sanığın cüzdan ve oto anahtarını alıp, otoyu da çaldığı anahtarla çalıştırıp çalması şeklinde gerçekleşen hükümlünün eyleminin; anahtarın bulunduğu yerin sanık tarafından bilindiğini müştekinin bilmesi durumunda ya da mağdurun anahtarı bir yere bırakırken sanığın görüp, buradan aldığı anahtarla kilit açmak suretiyle suçun işlenmesi durumunda, haksız yere elde bulundurulan anahtarla suçun işlenmesi söz konusu olmayacağından 5237 sayılı TCK’nın 141/1 maddesine uyan suçu oluşturduğundan, tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, 5237 sayılı TCK’nın lehe olduğu kabul edilerek yapılan uygulamalarda aynı Kanun’un 53. maddesinin her bir suç nedeniyle verilen cezanın yasal sonucu olarak her suç için ayrı ayrı anılan maddenin uygulanması gerekmesine rağmen hiç uygulanmamış ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.
Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5237 sayılı TCK’da cezaların toplanmasına ilişkin bir düzenlenmenin bulunmadığı, her bir suç için hükmolunan cezaların birbirinden bağımsız oldukları ve ayrı ayrı infazları gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nın lehe kabul edildiği halde, 765 sayılı Kanunun 71. maddesi ile karma uygulama yapılarak, yazılı biçimde cezaların toplanmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlü …’nin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından hükümlü hakkında 765 sayılı TCK’nın 71. maddesi ile uygulamanın yapıldığı bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.