YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/8438
KARAR NO : 2014/22815
KARAR TARİHİ : 01.10.2014

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Karşılıksız yararlanma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Elektrik enerjisi hırsızlığı (karşılıksız yararlanma) suçundan sanık hakkında kurulan 15.07.2010 tarihli hükmün sanık tarafından süresinden sonra temyizi üzerine Yargıtay’a gönderilen dava dosyasının, “02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6352 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrasına göre işlem yapılması” için 19.07.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından mahkemesine iade edilmesi üzerine verilen 05.03.2013 tarihli kararın sanık müdafii tarafından temyiz edildiği olayda; sanığın süresinde temyiz etmemesi nedeniyle 15.07.2010 tarihli mahkumiyet kararının kesinleştiği anlaşılmakla; sanığın 15.07.2010 tarihli karara yönelik temyiz istemi ile sanık müdafiinin uyarlama niteliğinde olan 05.03.2013 tarihli karara yönelik temyiz isteminin ayrı ayrı incelenmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;
1- Sanık hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan 15.07.2010 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanığın yokluğunda verilen ve 07.09.2010 tarihinde tebliğ edilen hükme karşı, 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 16.09.2010 tarihinde yaptığı temyiz isteminin, aynı kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2- Sanık hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan 05.03.2013 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’ un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK’nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık müdafiinin dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.